Ἐλπίδας ἐλλύχνιον

Χρῆστος Μποκόρος

Κείνη ἡ μαργαρίτα
πάνω στήν πασχαλιάτικη λαμπάδα σου
θλιμμένη καί γερτή
ἔμεινε νά κρατᾶ
τό φῶς τῆς ἀνάστασης

Ἐλπίδας ἐλλύχνιον
ἀπό τήν ποιητική συλλογή Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Ἐκδόσεις Ἐρυφίλη, 2003

Τρία χαϊκού

Σ' ἀνηφοριές καί
στενωπούς: ἀδάμαστοι
Ὁ Δρόμος: Γλέντι


Ἀνεπιλήπτως
τό σκότος ἐθώπευσα
ἔλεος ούδέν


Κυκλάμινο
στήν ἀντάρα ἡ ψυχή
δέν τιθασεύεται


Ἀπό τήν συλλογή Ἄρρητον Κάλλος-Χαϊκού
Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ἐκδόσεις Ἐριφύλη

Mιᾶς ἄνοιξης λησμονημένης

Martin Johnson Heade

Τό μικρό τσαλακωμένο
φτερό τῆς πεταλούδας
ἀφουγκράζεται
τούς στίχους τῶν ποιητῶν
στίς κιτρινισμένες σελίδες
μαζί μέ τίς ξεραμένες μαργαρίτες
μιᾶς ἄνοιξης λησμονημένης.

Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα

Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ἐκδόσεις Ἐρυφίλη

Η Παναγιά η θαλασσινή

Χτίσε ψηλή πελεκητή ’κκλησιά ευλογημένη
εκεί που είναι οι μυρτιές εκεί που βγαίνουν δάφνες
εκεί που ο κυπάρισσος ρίχνει το ίσκιωμά του
και βάλε τη θαλασσινή εικόνα που δακρύζει
την Παναγιά του κύματου, την Παναγιά των βράχων

που κάθε βράδυ μοναχή θρηνολογάει και κλαίει
για των ανθρώπων τα κακά, τα άδικα του κόσμου

κι ανοίγει με το δάκρυ της άγιο βαθύ πηγάδι
αστείρευτο μες σε καιρούς, στους δίσεχτους τους χρόνους
να ξεδιψά, να γιαίνεται περαστικός, διαβάτης.

Από το παραμύθι Η Παναγιά η θαλασσινή, 
ενός από τα επτά εξαιρετικά παραμύθια του βιβλίου

Αντάμα φτερουγίζουνε, χαίρονται την αγάπη
της Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Εικονογράφηση: Αθηνά Μιχοπούλου
Εκδόσεις Κοντύλι
www.kondyli.gr

Μήν κλαῖς, μάνα!

Μήν κλαῖς, μάνα!
Μέ τ' ἅγια σου τά χέρια
τῆς ζωῆς ἄρμεξες τό ζουμερό τό σπλάχνο
πάλεψες μέ τόν πόνο 
κι αὐτό τό δάκρυ σου, διαμάντι, πότισε τή γῆς
τή μπόλιασε μ' ἀνθρωπιά, μέ λεβεντιά 

ἡ ἀνάσα σου, ἀέρι βλοημένο
τῆς ψυχῆς τή φωτιά μολαΐμισε
τῆς ψυχῆς μας τήν ἀντάρα, μάνα,
πού μάχονταν τούς καιρούς
πού μάχονταν τό σκοτάδι

κι ἐσύ κρατοῦσες
τό Φῶς, μάνα,
νά τό βλέπουν
ψηλά οἱ ἀγγέλοι


                                        Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ἁπαλά σά χάδι

DOMINIQUE HOFFER 

Μιλοῦσε μέ μιάν ἥρεμη,
κατασταλαγμένη σοφία
πού ἐρχόταν ἀπό μιά ψυχή 
γαλήνια καί χορτασμένη
κι ἔφτανε ἁπαλά σέ μᾶς σά χάδι

Ἀδέσποτοι σκύλοι ἐμεῖς
ἀφηνόμασταν παραδομένοι
σά να λιαζόμασταν
σέ μεσημεριάτικον ἥλιο
τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς ἄνοιξης

Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα, Ἐκδόσεις Ἐριφύλη
Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Σιωπῆς μυστικά

Σιωπῆς μυστικά


Ὁδηγῶ μόνος μές στή νύχτα
παραμονή Χριστουγέννων.
Τά ὄνειρά μου κρέμονται στά κλαδιά τῶν δέντρων
φωτεινά λαμπιόνια
πού σκορποῦν μοναχικές ἐλπίδες
λησμονιᾶς σ' ὅλους ἐκείνους
πού ἐπιμένουν νά ντύνονται τήν ἐσθῆτα
τοῦ αὐτοκράτορα.
Δέν θά μιλήσω ἀπόψε.
Ἡ σιωπή τριζοβολάει
στό τζάκι τῆς ἀπόγνωσης.
Δέν θά μιλήσω ἀπόψε
γιά τή δόξα, τήν ὑπεροχή, τόν θάνατο.

Θ' ἀφήσω τή σιωπή
νά δονήσει κάθε κύτταρό μου,
τά μυστικά της νά ποτίσουν τή ρίζα τῆς ὕπαρξής μου,
νά ξεδιψάσω
ἐπιτέλους!


Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα, Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Χαμογελᾶ ἡ Παναγιά

Νικόλαος Γύζης, Ἄγγελος

Χαμογελᾶ ἡ Παναγιά καί σιγοτραγουδάει

Ἀρχάγγελος Παμμέγιστος φωτιά ξεθηκαρώνει
χιμάει ἡ Ἀλήθεια στραφτερή τοῦ Δίκιου ἡ ὥρα ἦρθε

                                                       Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Γυναῖκες ἑνός ἄλλου καιροῦ...

Carl Mydans, Αὔγουστος 1953, Ζάκυνθος, 
σεισμόπληκτες μέ ζῶα στήν παραλία

Μ' ἕνα πρόβατο κι ἕνα μωρό στήν ἀγκαλιά
κεφαλοδεμένες κι ἀνυπόταχτες
ξυπόλυτες κι ἀφόβητες
γυρνᾶν τήν πλάτη στήν θάλασσα τήν πλανεύτρα
ὀρθομέτωπες, τή ζωή κοιτᾶν ἴσα στά μάτια
καί προχωρᾶν

Γυναῖκες ἑνός ἄλλου καιροῦ...

                                                          
                                                         Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Τό τελευταῖο δάκρυ, La dernière larme

Frederick Judd Waugh (1861-1940)

                Σκαμμένο τό πρόσωπο χιλιάδες ρυτίδες
                γυάλινα μάτια κοιτάζουν τή θάλασσα

                τό βλέμμα βουλιάζει καί πνίγεται

                ποιά τραγωδία κρατᾶ φυλακισμένη;
                ποιά ὀδύνη ἀβάσταχτη ἀρνεῖται κραυγή νά γίνει;
                διαμάντι κοφτερό ἐντός της τό τελευταῖο δάκρυ

           Un visage creusé de rides par milliers

           des yeux comme du verre qui regardent la mer

           où s’abîme et se noie le regard...

           Quelle tragédie garde-t-elle emprisonnée ?

            Quelle douleur insupportable se refuse à devenir un cri ?

           En elle, diamant coupant, la dernière larme.

LA LUMIERE TAMISEE DE L'ÊTRE, Poèmes
Stavrina Lampadari

                                  Traduction et adaptation française

    Georges Meunier

Συνάντηση μυστική, Une rencontre secrète

ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ, Τό κόκκινο ἀμπέλι

Ἕνα παράθυρο ὅλο φῶς

ὥς πέρα στό ἀμπέλι
χοντραίνει τό σταφύλι

κάθε πρωί ἔχουμε ἐδῶ
συνάντηση μυστική
μέ τόν ἥλιο

Une fenêtre toute de lumière par laquelle on voit sur la treille grossir le raisin chaque matin nous avons ici une rencontre secrète avec le soleil

Σταυρίνα Λαμπαδάρη, La lumière tamisée de l' être
Traduction: Georges Meunier

Στιγμές

Στρατής Ἀξιώτης

Τά τζιτζίκια τό πρωί
σκαλίζουν τζί τζί τζί
τοῦ ἥλιου τήν καυτήν ἀνάσα

Τό ἑσπέρας τά τριζόνια
τρίκι τρίκι τρίκ κεντοῦν
τῶν ὀνείρων μας ἐπίσημον ἔνδυμα


Σταυρίνα Λαμπαδάρη, La lumière tamisée de l' être

Καταδύομαι

Τοῦ φρυδιοῦ σου ὁ καλπασμός
μέ παρασέρνει
στῆς ματιᾶς σου τό ἀγκάλιασμα
στοῦ βυθοῦ σου τή μουσική
Καταδύομαι


Σταυρίνα Λαμπαδάρη, La lumière tamisée de l' être

Νοτισμένες μνῆμες, Souvenirs moites

Ἰακωβίδης

Νοτισμένες μνῆμες

Ἔνοιωθε τό χρόνο
νά κυλᾶ στίς φλέβες του
κι ἄκουγε τά χτυπήματά του
στό δεξί μηλίγγι.

Δέ βιαζόταν.
Ἡσύχαζε.

Ὁ ἥλιος ἔλιωνε τίς στιγμές
καί κεῖνος τίς φυλάκιζε
στό νοτισμένο ἀπ' τήν ψυχή του
πιθάρι μέ τίς μοσχομολόχες.

La lumière tamisée de l'être, Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Μετάφραση: Georges Meunier

Souvenirs moites

Il sentait le temps

couler dans ses veines

et écoutait les battements

qu’il faisait dans sa tempe droite.

Il ne se pressait pas.

Il se calmait.

Les instants se fondaient dans le soleil

et lui il les emprisonnait

dans la jarre humide de son âme

avec les géraniums des prés.

La lumière tamisée de l'être, Stavrina Lampadari
Traduction: Georges Meunier

Χαϊκού

                         Σύννεφο, ἥλιος
                         διαδορατίζονται
                         Νικητής, τό φῶς



           Ἄρρητον Κάλλος, Χαϊκού, Σταυρίνα Λαμπαδάρη
                                Ἐκδόσεις Ἐριφύλη, 2007

Ἑλλάδα

Μάνα Ἑλληνίδα, Μάνα τοῦ κόσμου!

Μάνα Ἑλληνίδα, Μάνα τοῦ κόσμου!
Τά χέρια ἁπλώνεις κι ἀγκαλιάζεις τίς καρδιές μας
καί χαϊδεύεις τίς ψυχές μας ἁπαλά
σάν αὔρα τῆς ἀνοιχτῆς θάλασσας. 
Κοντά σου ἀπαγκιάζει ἡ πίκρα κι ὁ φόβος μας, μάνα. 
Δίπλα στή δύναμή σου στεκόμαστε 
κι ἀνασαίνουμε τήν πρώτη ἡσυχία, 
τήν μουσική τήν πρώτη τῆς καρδιᾶς σου, 
τῆς ζωῆς μας τήν σπίθα πού ἄναψε στό ἅγιο σου τό σπλάχνο...

                                                   
                                                 Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ἔρωτος λειτουργία

Τά Gloria in excelsis
γέμιζαν τό δωμάτιο
καί μεῖς παραδινόμασταν
σ' ἕνα κατάδικό μας Sanctus
ζυμωμένο μέ τήν οὐσία καί τούς χυμούς μας.
Amen.

Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα, Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Ἐκδόσεις Ἐριφύλη

Στή μασχάλη τῆς ἄνοιξης

Ἔβαλα τό γέλιο σου
μαγιάτικο τριαντάφυλλο
πίσω ἀπ’τό αὐτί μου
καί πέρασα
γαλήνια καί μονάχη
πέρα ἀπ’ τούς εὐωδιαστούς
πορτοκαλεῶνες τῆς ὕπαρξης
γιά νά συναντήσω αὐτούς πού φῦγαν
γιά νά σπουδάσω τή σιωπή
στῶν ἀστεριῶν τά περιβόλια…

Ἀπόσπασμα ἀπό τό ποίημα Στή μασχάλη τῆς ἄνοιξης
Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα, Σταυρίνα Λαμπαδάρη

ἔργο: Σπύρος Βασιλείου