Μήν κλαῖς, μάνα!

Μήν κλαῖς, μάνα!
Μέ τ' ἅγια σου τά χέρια
τῆς ζωῆς ἄρμεξες τό ζουμερό τό σπλάχνο
πάλεψες μέ τόν πόνο 
κι αὐτό τό δάκρυ σου, διαμάντι, πότισε τή γῆς
τή μπόλιασε μ' ἀνθρωπιά, μέ λεβεντιά 

ἡ ἀνάσα σου, ἀέρι βλοημένο
τῆς ψυχῆς τή φωτιά μολαΐμισε
τῆς ψυχῆς μας τήν ἀντάρα, μάνα,
πού μάχονταν τούς καιρούς
πού μάχονταν τό σκοτάδι

κι ἐσύ κρατοῦσες
τό Φῶς, μάνα,
νά τό βλέπουν
ψηλά οἱ ἀγγέλοι


                                        Σταυρίνα Λαμπαδάρη