Χτίσε ψηλή πελεκητή ’κκλησιά ευλογημένη
εκεί που είναι οι μυρτιές εκεί που βγαίνουν δάφνες
εκεί που ο κυπάρισσος ρίχνει το ίσκιωμά του
και βάλε τη θαλασσινή εικόνα που δακρύζει
την Παναγιά του κύματου, την Παναγιά των βράχων
εκεί που είναι οι μυρτιές εκεί που βγαίνουν δάφνες
εκεί που ο κυπάρισσος ρίχνει το ίσκιωμά του
και βάλε τη θαλασσινή εικόνα που δακρύζει
την Παναγιά του κύματου, την Παναγιά των βράχων
που κάθε βράδυ μοναχή θρηνολογάει και κλαίει
για των ανθρώπων τα κακά, τα άδικα του κόσμου
για των ανθρώπων τα κακά, τα άδικα του κόσμου
κι ανοίγει με το δάκρυ της άγιο βαθύ πηγάδι
αστείρευτο μες σε καιρούς, στους δίσεχτους τους χρόνους
να ξεδιψά, να γιαίνεται περαστικός, διαβάτης.
αστείρευτο μες σε καιρούς, στους δίσεχτους τους χρόνους
να ξεδιψά, να γιαίνεται περαστικός, διαβάτης.
Από το παραμύθι Η Παναγιά η θαλασσινή,
ενός από τα επτά εξαιρετικά παραμύθια του βιβλίου
Αντάμα φτερουγίζουνε, χαίρονται την αγάπη
της Σταυρίνας Λαμπαδάρη
Εικονογράφηση: Αθηνά Μιχοπούλου
Εκδόσεις Κοντύλι
www.kondyli.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου