Γι' αὐτό πατᾶμε στήν Γῆ...

Igor Morski

Τό ἀνθρὠπινο ὄν συχνά ζεῖ μέσα στήν σαπίλα συναισθημάτων
πού δέν τολμᾶ ὄχι μόνον νά διαχειριστεῖ, ἀλλά οὔτε ἁπλῶς νά κοιτάξει κατά πρόσωπο. Παλιές δυσβάχταχτες μνῆμες, δύσκολα γεγονότα, ἀπώλειες, λέξεις πού δέν εἰπώθηκαν, συναισθήματα πού δέν έκφράστηκαν κι ἔμειναν ὅλα πατημένα, κρυμμένα καλά, ἀσφυκτικά...
Ὅμως ὅ,τι δέν βλέπει τό φῶς τοῦ ἥλιου, ὅ,τι δέν τό χτυπᾶ ὁ ἀέρας σαπίζει καί τό μόνο πού μπορεῖ νά προσφέρει, ὅπου βρίσκεται, εἶναι δυσωδία καί τοξικότητα.

Εἶναι ὥρα νά σταθῶ, νά σταθεῖς ἀπέναντι ἀπό τόν καθρέφτη, ἐνώπιος ἐνωπίω καί νά ἀφήσουμε νά φανερωθοῦν οἱ ἀλήθειες. Ὅσο περισσότερες τόσο καλύτερα.Ὅσο γρηγορότερα τόσο καλύτερα.
Νά σηκωθεῖ κάθε σκοτεινό, πνιγηρό πέπλο, νά μπεῖ ἥλιος, ἀέρας στήν ψυχή, νά ἀνασάνω, νά ἀνασάνεις, νά ἐλευθερωθοῦμε. Γι' αὐτό πατᾶμε στήν Γῆ, γιά νά τό καταφέρουμε αὐτό τό ἕνα: τήν ἐσωτερική μας ἐλευθερία!


                                                Σταυρίνα Λαμπαδάρη