Τους βλέπεις. Περπατάνε στον δρόμο και κρατάνε κάτι στην παλάμη τόσο μα τόσο προσεκτικά, σχεδόν με δέος. Κοιτάς καλύτερα και βλέπεις το κινητό να το περιφέρουν όπου πάνε με ευλάβεια μύστη. Μικροί και μεγάλοι. Αδιακρίτως!
Τα μικρά με τα κουρελιασμένα, πανάκριβα παντελόνια και τις τρυπημένες μύτες και τα κεντημένα χείλια, περιφέρουν αυτή την παρακμιακή αισθητική, με τον νου τους όλη την ώρα στα μηνύματα, στο φέις, στα γκρίκλις, με αυτόν τον νου που δεν γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη για την γλώσσα, την παράδοση, την τέχνη την ελληνική.
Καφέδες-σαπουνόνερα, στριφτό τσιγάρο (ολόκληρος λαός στράφηκε στο στριφτό!, πάντα υπάρχει πρόταση φτηνή για όλα ), κατ' ευφημισμόν διασκέδαση, μέσα σε καπνούς και βρώμα!
Πάντα και παντού με το κινητό στο χέρι.
Κι αντί να κλαίμε και να θλιβόμαστε για την κατάσταση αυτή της εξαθλίωσης, αποσβολωμένοι κι αδιατάρακτοι σπρώχνουμε τον καιρό...
Για πού; Με ποια προοπτική;
Και αναρωτιέσαι: άραγε οι ψυχές μας θα βγουν ποτέ στο Φως; τα τυφλά μάτια μας θα δουν ποτέ την αλήθεια; θα τιμήσουμε ποτέ τον εαυτό μας με τον τρόπο που του αξίζει;
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου