Το πρόσωπο του Δικαίου

Βρισκόμαστε στο σημείο όπου το αληθινό, το καρδιακό, το ανθρώπινο πρόσωπο του Δικαίου μας φαίνεται σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Τόσο πολύ έχουμε αλλοιωθεί από την σκληρότητα, τον παραλογισμό, την απανθρωπιά της παρέας μας, που λέγεται κοινωνία ανθρώπων, που αν κάποιος δικαστής φερθεί ανθρώπινα, σπάζοντας, έστω και στιγμιαία, τον φαύλο κύκλο της ανόητης αυτοκαταστροφής, δεν το πιστεύουμε, δεν πειθόμαστε...

Θύματα και θύτες, εισπράττουμε πόνο και δίνουμε πόνο, ματωνόμαστε και ματώνουμε, πατιόμαστε και πατάμε σ' αυτό το μακελειό που λέγεται επιβίωση κι όχι Ζωή, που λέγεται σέρνομαι κι όχι ορθοπατάω, που λέγεται παραμυθιάζομαι κι όχι ευτυχώ, που λέγεται αποχτηνώνομαι κι όχι εξανθρωπίζομαι.

Κάτω από την ρόμπα μου υπάρχει μια καρδιά, είπε ο Άνθρωπος, εκεί στην Αμερική, μ' αυτό το πρόσωπο του Καλού Ανθρώπου, του Ακριβοδίκαιου Δικαστή που σέβεται και ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ τον πόνο και την αδυναμία του συνανθρώπου και δεν θριαμβεύει πάνω στα ερείπια
που ο ίδιος δημιουργεί...

                                            Σταυρίνα Λαμπαδάρη