ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

«Θέλω το γέλιο να ποτίζει την ζωή μου. Μου αρέσει να γελώ δυνατά, με την ψυχή μου. Με τους γονείς, με τους δασκάλους, με τους φίλους μου. Το γέλιο με αναζωογονεί, με χαλαρώνει, φωτίζει την ψυχή μου. Διαβάζω έξυπνα κόμικς, βλέπω ποιοτικές κωμικές ταινίες. Ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος γνωρίζει να συνδυάζει αρμονικά την σοβαρή πλευρά της προσωπικότητάς του με όλες τις εκδηλώσεις της χαράς και της ευτυχίας του. Όταν γελώ, αισθάνομαι ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα.»

Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν παράγει χαρά. Ζούμε σε ένα σχολείο που δεν παράγει χαρά επίσης. Λογική συνέπεια αφού το σχολείο είναι καθρέφτης της κοινωνίας και το αντίθετο. Η λέξη χαρά έχει απομακρυνθεί από το βίωμά μας. Και ομιλώ για την γνήσια, πηγαία χαρά που το ανθρώπινο ον μπορεί να αισθανθεί και μέσα της να αναγεννηθεί. Ομιλώ για την χαρά που προέρχεται από την επαφή με την φύση, από την αρμονική και ασφαλή επαφή με τον άνθρωπο, από την έκφραση των ταλέντων μας, από την δημιουργία.

Σπανίως, πλέον, συναντώ ανθρώπους χαρούμενους, γαλήνιους και ασφαλείς. Αγωνία, αβεβαιότητα, φόβος πολύς, ψυχική ένταση και θυμός κυριαρχούν στην ζωή μας. Είναι εμφανής αυτός ο αναβρασμός στον δρόμο, στην εργασία, στις συναλλαγές, στις συναναστροφές. Χάσαμε την χαρά. Το ίδιο και στο σχολείο. Μήπως αυτή η υπερδιέγερση με την οποία κινούνται και αντιδρούν τα παιδιά δεν είναι ενδεικτική της γενικότερης υπερέντασης που χαρακτηρίζει την σκέψη και το συναίσθημά μας; Κακή, κάκιστη διατροφή, μολυσμένος αέρας, ακτινοβολίες, συστηματικός βομβαρδισμός από δυσοίωνες προβλέψεις και κακά μαντάτα, δημιουργούν ένα τοξικό πλέγμα μέσα στο οποίο γεννιόμαστε, ζούμε, πεθαίνουμε. Έκπτωση αξιών, ασύνετη αξιολόγηση προτεραιοτήτων, παραλογισμός.

Κι αυτό το σχολείο δεν θα όφειλε να είναι ένας πόλος φωτός και χαράς; Θα όφειλε αλλά δεν είναι. Πώς να μεγαλώσεις γενιές ολόκληρες δίχως να γεννάς, να παράγεις χαρά; Αλλά πώς να δημιουργήσεις χαρά χωρίς να κεντρίζεις αδιάλειπτα το ενδιαφέρον, χωρίς να ανοίγεις την όρεξη, χωρίς να διώχνεις την βαριεστημάρα και την πλήξη; Πώς να δημιουργήσεις ανυπομονησία για την επόμενη μέρα όταν η ψυχή δεν ξεσηκώνεται, όταν ο νους δεν φωτίζεται από γνώση ουσιαστική, όταν την καρδιά δεν θερμαίνει η φλόγα της εμπιστοσύνης στον εαυτό αλλά και της πνευματικής και ανθρώπινης σχέσης του μαθητή με το σχολείο του;

Τα παιδιά μαθαίνουν με στόχο να εξελιχθούν ως πνευματικά όντα ή γεμίζουν το κεφάλι τους με πληροφορίες ώστε να πάρουν έναν βαθμό-αριθμό; Ακούσαμε ποτέ τις λέξεις χαρά, ευχαρίστηση, ικανοποίηση, όρεξη, έμπνευση, φώτιση, δημιουργία, πνευματική αναζωογόνηση να συνδέονται με την εκπαιδευτική διαδικασία; Ακούσαμε ποτέ να βγαίνουν από το στόμα κανενός αυτές οι λέξεις; Δεν θα έπρεπε να αποτελούν τις βασικές προτεραιότητες του σχολείου και εν γένει να περιγράφουν την μέριμνα των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων για τους μαθητές τους;

Χρειαζόμαστε επειγόντως να αλλάξουμε τα μυαλά μας. Να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας, να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να ξαναθυμηθούμε πώς είναι να δημιουργείσαι και να δημιουργείς, να χτίζεις και να χτίζεσαι, να εμπνέεις και να εμπνέεσαι, να φωτίζεις και να φωτίζεσαι.
Να ξαναθυμηθούμε την αληθινή χαρά και να βαφτιστούμε σ’ αυτήν την κολυμβήθρα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο!