Διότι τό νά θεραπεύσεις τήν κοινωνία σημαίνει
ὅτι σηκώνεις τά μανίκια τῆς ψυχῆς σου καί ρίχνεσαι
στήν δουλειά, τήν τίμια, τήν ἅγια, τήν εὐλογημένη.
Κι αὐτό θέλει ἐσωτερικό πολιτισμό, δημιουργική σιωπή
καί συγκρότηση, ταπεινότητα καί προσφορά.
Αὐτό θέλει ψυχή πού σηκώνεται πάνω ἀπό τήν προσκόλληση,
τήν ἐμμονή καί τόν φόβο καί σκορπιέται γιά τό Καλό
στούς σαράντα ἀέρηδες...
