Εὐαγόρας Παλληκαρίδης

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀληθινή. 
Ὁ Εὐαγόρας στίς τελευταῖες στιγμές του.
Γονατισμένος μόνον μπροστά στόν Θεό.
Σάν τί νά εἶχε νά ἐξομολογηθεῖ ἄραγε; 

Τί νά εἰπεῖ γιά τήν λιγοστή ζωή του;
Τί νά εἰπεῖ γιά τήν ἔσχατη θυσἰα του;
Τί θά ἔλεγε τώρα γιά τήν ἐξαθλίωση τῆς Ἑλλάδας;

Ἄχ, βρέ Εὐαγόρα, οἱ αἰῶνες πάντα θά σέ θυμοῦνται, γιατί τούς τίμησες μέ τήν Ἀλήθεια καί τήν Λεβεντιά σου. Ὅ,τι καί νά γίνει πάντα θά ὑπάρχουν κάποιοι πού θά σέ μνημονεύουν καί θά δακρύζουν. 

Πάντα οἱ λίγοι κίνησαν τόν τροχό τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας καί τοῦ ἀνθρώπινου πόνου.
Πάντα ἐξ αἰτίας τῶν λίγων τό Φῶς νικᾶ καί θά νικᾶ, Βαγόρα.

«Μιά φορά κανείς πεθαίνει. 

Θά βαδίσω χαρούμενος στήν τελευταία μου κατοικία.
Τί σήμερα τί αὔριο; Ὅλοι πεθαίνουν μιά μέρα.
Εἶναι καλό πρᾶγμα νά πεθαίνει κανείς γιά τήν Ἑλλάδα.
Ὥρα 7:30. Ἡ πιό ὄμορφη μέρα τῆς ζωῆς μου. 

Ἡ πιό ὄμορφη ὥρα. Μή ρωτᾶτε γιατί.»

Σάν σήμερα, τό 1957 στήν Κύπρο, ἐκτελεῖται δι' ἀπαγχονισμοῦ ἀπό τούς Ἄγγλους κατοχικούς, ὁ μαθητής Γυμνασίου
Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, ἐτῶν 18.