Μια καινούρια μέρα αρχίζει
Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη (Εκδόσεις Κοντύλι)
Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Βγαίνω στη βεράντα ή στην αυλή του σπιτιού μου, στο πάρκο ή στην εξοχή, κοιτώ τον ουρανό και λέω: -Είμαι χαρούμενος! Είμαι υγιής και δυνατός!
Ανοίγω την αγκαλιά μου και αγκαλιάζω τα λουλούδια, τα πουλιά, τα νερά, τις θάλασσες. Με τα χέρια μου χαϊδεύω τις εποχές! Την άνοιξη με τις μυρωδιές και τους ήχους της, το καλοκαίρι με το φως και τα γέλια του, το φθινόπωρο με τα χρώματα και τις βροχές του, τον χειμώνα με τους αέρηδες και τα χιόνια του.
Κρατώ όλη αυτήν την ομορφιά στην ψυχή μου και γαληνεύω.
Πόσο αγαπώ τη ζωή!
Ανοίγω την αγκαλιά μου και αγκαλιάζω τα λουλούδια, τα πουλιά, τα νερά, τις θάλασσες. Με τα χέρια μου χαϊδεύω τις εποχές! Την άνοιξη με τις μυρωδιές και τους ήχους της, το καλοκαίρι με το φως και τα γέλια του, το φθινόπωρο με τα χρώματα και τις βροχές του, τον χειμώνα με τους αέρηδες και τα χιόνια του.
Κρατώ όλη αυτήν την ομορφιά στην ψυχή μου και γαληνεύω.
Πόσο αγαπώ τη ζωή!
Αυτό που έχει οριστεί ως αρχή του ημερολογιακού έτους, σηματοδοτεί στην ψυχή και στον νου μου, κάποιες φορές, την δρομολόγηση νέων επιλογών, τη λήψη αποφάσεων, το ξεκίνημα αλλαγών. Γίνεται, όπως θα λέγαμε, μια σύνοψη, μια ανακεφαλαίωση όσων συνέβησαν στο περιβάλλον μου αλλά κυρίως σε εμένα τον ίδιο. Στην ζωή μου αλλά πρωτίστως στην εσωτερική μου ζωή. Συναισθήματα, συγκρούσεις, αντιφάσεις, όλος ο εσωτερικός μου αγώνας ρίχνεται πάνω στο τραπέζι για να εκτιμηθεί, να αποτιμηθεί, να τρυγηθεί.
Επιθυμώ να δω, να εξετάσω τι κατάφερα, πώς το κατάφερα, πού επιθυμούσα να φθάσω, πού έφθασα.
Συνειδητοποιώ πως οτιδήποτε καταφέρνω κάθε φορά είναι εκείνο που μπορώ να κάνω κάθε φορά σύμφωνα με τις εξωγενείς και ενδογενείς συνθήκες. Τίποτε δεν τελειώνει οριστικά. Μπορώ να επιτύχω τους στόχους μου χρησιμοποιώντας διαφορετικές διαδρομές. Όταν κλείνει μια πόρτα, όταν μία ευκαιρία χάνεται, κάποια άλλη θα παρουσιαστεί την κατάλληλη στιγμή. Μένω ψύχραιμος, με επίγνωση και αισιοδοξία.
Ό,τι έγινε, πέρασε. Ό,τι συνέβη άφησε πίσω του αποτυπώματα εμπειρίας και μαθήματος. Δύσκολα και εύκολα μαθήματα. Ευχάριστες και δυσάρεστες εμπειρίες. Όλα είναι δικά μου στον δρόμο τον ιερό της εξέλιξής μου. Όλα τα αποδέχομαι, τα καλοδέχομαι, τα σέβομαι, τα αγαπώ.
Κοιτάζω μπροστά, ο χρόνος είναι δικός μου και οι αποφάσεις επίσης. Μπορώ να ανατρέψω, να απαλύνω, να εκτιμήσω με άλλο μάτι, τις καταστάσεις και τα γεγονότα. Μπορώ να δημιουργήσω μία διαφορετική εσωτερική πραγματικότητα, μία πραγματικότητα δύναμης, θάρρους, αυτοεκτίμησης και ευγνωμοσύνης. Αυτή, ακριβώς, η αλλαγμένη πραγματικότητα θα μεταβάλει, θα μετουσιώσει και την αντίληψή μου για ό,τι με περιβάλλει, ακόμη και για τα θέματα στα οποία δεν μπορώ, κατά τρόπο δραστικό, να επέμβω, για εκείνα που δεν μπορώ να αλλάξω.
Κι όμως, όταν τα δάκρυα στεγνώσουν, οι πληγές επουλωθούν, όταν τα κύτταρά μου δονηθούν ξανά από την χαρά της ζωής, με την συνειδητοποίηση πως ανήκω, πως αποτελώ μέρος ενός πάνσοφου και τέλειου μηχανισμού, στον οποίον όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο, όταν νιώσω στα έγκατα της ύπαρξής μου την υπέρτατη σοφία και την μεγαλοσύνη των δυνάμεων, που διέπουν αενάως την ζωή του σύμπαντος κόσμου, να αποκαλύπτονται, τότε, πραγματικά, θα ανοίξω διάπλατα για ν’ αγκαλιάσω τον κόσμον όλον!
