Μια καινούρια μέρα αρχίζει
Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη (Εκδόσεις Κοντύλι)
Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Ξυπνώ το πρωί και λέω στον εαυτό μου:
-Αρχίζει μια καινούρια μέρα. Αγαπώ τον εαυτό μου. Αγαπώ την ζωή. Ό,τι έγινε χθες ανήκει στο παρελθόν και είναι καλύτερα να διδαχθώ από αυτό, έστω κι αν ήταν δυσάρεστο για μένα. Η εμπειρία μου είναι το μάθημά μου, είναι η γνώση μου κι εγώ τη χρησιμοποιώ για να οξύνω την αντίληψή μου, να απελευθερώσω το συναίσθημά μου, να προχωρήσω στον δρόμο μου.
Ξεκινά ένας καινούριος χρόνος, έτσι όπως τον έχουμε ορίσει οι άνθρωποι, κι αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού το σημαντικό είναι να εννοήσουμε ότι, εκτός από εορτασμούς και γλέντια, καλό θα ήταν να βλέπαμε αυτήν την στιγμή, όπως και κάθε άλλη άλλωστε της ζωής μας, σαν ευκαιρία για ενδοσκόπηση, για ένα άγγιγμα του εαυτού από εμάς τους ίδιους, για περισσότερη σιωπή και ακρόαση, ώστε να αναδυθούν ευκρινώς τα εσωτερικά μηνύματα και οι αλήθειες μας. Να μπορέσει ο βαθύς και ιερός πυρήνας της ύπαρξής μας να εκπέμψει το φως και την σοφία του, που τόσο πολύ ξεχνάμε κι όμως τόσο πολύ έχουμε ανάγκη.
Να νιώσουμε την ευλογία της δυνατότητας που μας δόθηκε να αγωνιστούμε, να παλέψουμε, να δοκιμαστούμε, να γονατίσουμε και να σηκωθούμε ξανά.
Να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για την εμπειρία που αποκτήσαμε, τις σταγόνες σοφίας που συλλέξαμε, δώρο τιμημένο της προσπάθειάς μας.
Κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες, ευχόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο, για ειρήνη, για αγάπη, για δικαιοσύνη. Με το δάχτυλό μας να δείχνει πάντοτε προς τα έξω και τις αισθήσεις μας σε υπερδιέγερση, μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε…
Δεν μιλάμε όμως ποτέ για τον καλύτερο εαυτό μας, για την επιτυχία μας στον αγώνα τον διαρκή για την βελτίωσή μας, για την προσήλωσή μας στην κατάκτηση της εσωτερικής μας ειρήνης.
Δεν μιλάμε ποτέ για την αγάπη, τον σεβασμό και την τρυφερή φροντίδα που οφείλουμε στον εαυτό μας.
Για αυτήν την ιερή αγάπη προς τον προδομένο μας εαυτό, τον ξεχασμένο, τον μαστιγωμένο, τον ματωμένο. Είναι σαν να ξεχνιόμαστε μέσα στον θόρυβο της γιορτής, μέσα στην δίνη της ζωής. Είναι σαν να τον ξεχνάμε…
Κι ολοένα ασχολούμαστε με οτιδήποτε προσελκύει τις αισθήσεις μας. Τα μάτια μας θαμπωμένα και τα αυτιά μας κουρασμένα από τον θόρυβο. Δεν αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας. Δεν ακούμε το εσωτερικό μας παιδί, που μας χρειάζεται και μας αποζητά, που χορταίνει με λίγη αγάπη, που αναπαύεται με λίγη τρυφερότητα, που ευχαριστιέται με ένα τραγούδι, που λάμπει από χαρά μέσα στην απλότητα και την αλήθεια, που μέσα στην καρδιά του γεννιέται και ζει ο Θεός.
Κι εμείς ευχόμαστε για έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο. Κι εμείς περιμένουμε έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο, δίχως να εννοούμε πως ο φροντισμένος, θεραπευμένος εαυτός μας, ο χαρούμενος, ο δυνατός και πλήρης, αυτός ακριβώς, είναι ο καλύτερος κόσμος που ευχόμαστε χρόνια και χρόνια τώρα...
-Αρχίζει μια καινούρια μέρα. Αγαπώ τον εαυτό μου. Αγαπώ την ζωή. Ό,τι έγινε χθες ανήκει στο παρελθόν και είναι καλύτερα να διδαχθώ από αυτό, έστω κι αν ήταν δυσάρεστο για μένα. Η εμπειρία μου είναι το μάθημά μου, είναι η γνώση μου κι εγώ τη χρησιμοποιώ για να οξύνω την αντίληψή μου, να απελευθερώσω το συναίσθημά μου, να προχωρήσω στον δρόμο μου.
Ξεκινά ένας καινούριος χρόνος, έτσι όπως τον έχουμε ορίσει οι άνθρωποι, κι αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αφού το σημαντικό είναι να εννοήσουμε ότι, εκτός από εορτασμούς και γλέντια, καλό θα ήταν να βλέπαμε αυτήν την στιγμή, όπως και κάθε άλλη άλλωστε της ζωής μας, σαν ευκαιρία για ενδοσκόπηση, για ένα άγγιγμα του εαυτού από εμάς τους ίδιους, για περισσότερη σιωπή και ακρόαση, ώστε να αναδυθούν ευκρινώς τα εσωτερικά μηνύματα και οι αλήθειες μας. Να μπορέσει ο βαθύς και ιερός πυρήνας της ύπαρξής μας να εκπέμψει το φως και την σοφία του, που τόσο πολύ ξεχνάμε κι όμως τόσο πολύ έχουμε ανάγκη.
Να νιώσουμε την ευλογία της δυνατότητας που μας δόθηκε να αγωνιστούμε, να παλέψουμε, να δοκιμαστούμε, να γονατίσουμε και να σηκωθούμε ξανά.
Να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για την εμπειρία που αποκτήσαμε, τις σταγόνες σοφίας που συλλέξαμε, δώρο τιμημένο της προσπάθειάς μας.
Κάθε χρόνο, αυτές τις ημέρες, ευχόμαστε για έναν καλύτερο κόσμο, για ειρήνη, για αγάπη, για δικαιοσύνη. Με το δάχτυλό μας να δείχνει πάντοτε προς τα έξω και τις αισθήσεις μας σε υπερδιέγερση, μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε…
Δεν μιλάμε όμως ποτέ για τον καλύτερο εαυτό μας, για την επιτυχία μας στον αγώνα τον διαρκή για την βελτίωσή μας, για την προσήλωσή μας στην κατάκτηση της εσωτερικής μας ειρήνης.
Δεν μιλάμε ποτέ για την αγάπη, τον σεβασμό και την τρυφερή φροντίδα που οφείλουμε στον εαυτό μας.
Για αυτήν την ιερή αγάπη προς τον προδομένο μας εαυτό, τον ξεχασμένο, τον μαστιγωμένο, τον ματωμένο. Είναι σαν να ξεχνιόμαστε μέσα στον θόρυβο της γιορτής, μέσα στην δίνη της ζωής. Είναι σαν να τον ξεχνάμε…
Κι ολοένα ασχολούμαστε με οτιδήποτε προσελκύει τις αισθήσεις μας. Τα μάτια μας θαμπωμένα και τα αυτιά μας κουρασμένα από τον θόρυβο. Δεν αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας. Δεν ακούμε το εσωτερικό μας παιδί, που μας χρειάζεται και μας αποζητά, που χορταίνει με λίγη αγάπη, που αναπαύεται με λίγη τρυφερότητα, που ευχαριστιέται με ένα τραγούδι, που λάμπει από χαρά μέσα στην απλότητα και την αλήθεια, που μέσα στην καρδιά του γεννιέται και ζει ο Θεός.
Κι εμείς ευχόμαστε για έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο. Κι εμείς περιμένουμε έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο, δίχως να εννοούμε πως ο φροντισμένος, θεραπευμένος εαυτός μας, ο χαρούμενος, ο δυνατός και πλήρης, αυτός ακριβώς, είναι ο καλύτερος κόσμος που ευχόμαστε χρόνια και χρόνια τώρα...
