Θυμήσου: αυτά τα ψέματα προς εαυτόν, δεν ξεχνιώνται

Rosalba Carriera, 1675 - 1757

Η γλώσσα μας έχει συνηθίσει στο ψέμα. Θα μου πείτε ότι πρωτίστως τα αυτιά μας έχουν συνηθίσει στο ψέμα. Θα συμφωνήσω. Όμως, τόση ευκολία ρε παιδιά; λες και στην άκρη της γλώσσας βρίσκεται πάντα ένα ψέμα έτοιμο να εκτοξευθεί, μόλις ανοίξει το στόμα. Με τόση ευκολία, και για τα πιο ασήμαντα, τα πιο βλακώδη πράγματα;
Τόσος φόβος μην τυχόν δεν γίνουμε αποδεκτοί; μην τυχόν η αλήθεια μας ενοχλήσει ώτα που θα έπρεπε να είναι ευήκοα; τόση αγωνία για μια ενδεχόμενη απόρριψη; Αλλά αυτά όλα, τελικώς, είναι μπούρδες για να περνάει η ζωή σε ένα κακοστημένο παιχνίδι. Αυτά όλα δεν είναι τἰποτε μπροστά στα ψέματα προς εαυτόν. Στα επίμονα ψεύδη προς τον εαυτό σου, ο οποίος κάθε φορά που σηκώνει κεφάλι, γιατί μπάφιασε από την ανία και την δειλία μιας χλιαρής ζωής, δέχεται κατραπακιές και νουθεσίες ποτισμένες με χοντρό ψέμα, που τον κολλάνε στον τοίχο με το δάχτυλο της απειλής κάτω από την μύτη.
Κι αυτός τι να κάνει, σωπαίνει, μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναμαζέψει τα κουρέλια της δύναμής του και θα τολμήσει να σηκώσει φωνή. Θυμήσου: αυτά τα ψέματα προς εαυτόν, δεν ξεχνιώνται. Έρχονται, μία ωραία πρωία, και σου χτυπούν την πόρτα κρατώντας μια επιταγή με το όνομά σου φαρδύ πλατύ. Και σου ζητούν να την εξαργυρώσεις κατ' επειγόντως και χωρίς αντιρρήσεις, φίλε...

                                                        Σταυρίνα Λαμπαδάρη