Όταν δεν φροντίζεις ουσιαστικά και με αγάπη βαθιά, τον εαυτό σου, όταν τρως, πίνεις, ακούς, βλέπεις, λες, σκέφτεσαι σκουπίδια, όταν σε νοιάζει μόνον ποιο κουρέλι θα φορέσεις για να μοστραριστείς και ποια ψευτοεξυπνάδα θα αμολήσεις για να μαζέψεις λάικ, όταν φέρεσαι τόσο μα τόσο ευτελισμένα και τσιγκούνικα σε σένα τον ίδιο, πώς είναι δυνατόν να πεις μια καλή κουβέντα από την καρδιά σου σε κάποιον άλλον;
Πώς είναι δυνατόν να εκφράσεις χαρά, θαυμασμό, ομορφιά εσωτερική για κάτι ωραίο που βλέπεις;
Τι κάνεις; Μένεις πνιγμένος σ' αυτήν την αδιέξοδη, πνιγηρή, σάπια σιωπή σου μην ξέροντας ούτε τι να πεις, ούτε τι να κάνεις... Το εσωτερικό σου παιδί, τσαλαπατημένο σε μια σκοτεινή γωνιά της ψυχής σου, Σε ψάχνει για βοήθεια, την ίδια ώρα που εσύ κοιτάς αλλού, παριστάνοντας τον ευτυχισμένο...
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου