Ἄσβηστος Ἥλιος νά φανεῖ, ἄσβηστο Φῶς νά λάμψει

\

Antonio Ciseri

Γεῖρε, Σταυρέ, καί λύγισε μπροστά στό θάνατό Του

ὁ γυιός μου ἀφήνει τήν πνοή κι ἐσύ ἀκόμη στέκεις
ἀσάλευτος μένεις κι ὀρθός στούς ὀδυρμούς τῆς μάνας

Γεῖρε, Σταυρέ, γονάτισε, τό γυιό μου ν’ ἀγκαλιάσω
τό δίχως αἷμα σῶμα μου νά ρίξω στό κορμί Του
μέ τά καυτά μου δάκρυα νά τόνε καθαρίσω

Μέ τά μαλλιά μου ἀλίμονο, νά τόν ἀχνοσφουγγίσω
τό ἄψυχο κορμάκι Του, νά ἁπαλοφιλήσω
νά τό ζεστάνω ἡ ἄμοιρη μ’ αὐτή μου τήν ἀνάσα

στάλα ζωή πού μοῦ ’μεινε, στερνή πνοή γιά Κεῖνον
νά Τοῦ τή δώσω κι ἄς χαθῶ, ζωή ἀπ’ τή ζωή μου
ἄσβηστος Ἥλιος νά φανεῖ, ἄσβηστο Φῶς νά λάμψει

                                                     Σταυρίνα Λαμπαδάρη