Μια ιστορία...

Magritte René

"Τι κοιτάει ρε η μαλακιασμένη;" η φωνή σα να με ξύπνησε από τις σκέψεις μου και κούνησα το αδιάκριτο βλέμμα μου.
Η φωνή ερχόταν από το στόμα γυναίκας θυμωμένης με έναν καλογινωμένο, χρόνιο θυμό που ξεσπούσε πλέον με το παραμικρό
και χωρίς ενδοιασμούς. 
Μια κοντή βαριά γυναίκα που κάτι μασουλούσε, σκυμμένη πάνω στο καροτσάκι του σούπερ μάρκετ, ώστε να το σπρώχνει με το βάρος της και να μπορεί ταυτόχρονα να τρώει το σκουπίδι που είχε πάρει
από κάποιο ράφι. 
Απευθυνόταν στην κόρη της που, λίγο πιο κει, επίσης κοντή, βαριά, με σύνδρομο Ντάουν, έτρωγε κι αυτή με τα μικρά δαχτυλάκια της, 
σαν παιδιού, κάποιο άλλο σκουπίδι με ζάχαρη.
Η βρισιά ήταν για μένα. Δική μου, κατάδική μου.
Όντως κοίταξα μητέρα και κόρη, και το μυαλό έφυγε αστραπιαία και χάθηκε σε συνειρμούς και σκέψεις, ξεχνώντας το βλέμμα παγωμένο, χωρίς να βλέπει πια.
Πόσες οικογένειες, πόσοι άνθρωποι με σοβαρότατα εκ γενετής νοσήματα, εγκαταλελειμμένοι, αφρόντιστοι από την κρατική υγεία, απεριποίητοι τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, αφώτιστοι!

Πνιγμένοι στις ενοχές μάνα και πατέρας για την αρρώστεια που γέννησαν, πνιγμένοι και στον φόβο για τις άγνωστες συνέπειες, στην ντροπή και στον καλοθρεμμένο θυμό τους για όλες τις... καλοσύνες της κοινωνίας που δέχθηκαν και θα δέχονται μέχρι να κλείσουν 
τα μάτια τους!
Τα κακά βλέμματα, την υποτίμηση, την περιθωριοποίηση,
τις πληγωτικές κουβέντες.

Κι αυτοί οι ασθενείς άνθρωποι και οι οικογένειές τους να βουλιάζουν στην κατάθλιψη, στην αυτοϋποτίμηση, στην απόγνωση. Να μετά πώς περιφέρονται στο σούπερ μάρκετ με το καρότσι γεμάτο ζυμάρια με ζάχαρη και πάλι ζάχαρη και ζάχαρη, για να γλυκάνουν την εσωτερική πίκρα, να μεταφέρουν έπειτα το σκουπιδαριό στο σπίτι, μπας και νιώσουν μια στάλα χαρά μέσα σ' αυτή την σιωπή ξυράφι, που ξεχειλίζει από γιατί χωρίς απάντηση. 

Άνθρωποι που αν είχαν υποστηριχθεί ορθώς, θα είχαν αξιοποιήσει τις δυνατότητες του μυαλού, της ψυχής και του σώματός τους, με ειδικές δραστηριότητες και εξειδικευμένη διατροφή, απολαμβάνοντας την χαρά και την αξία που σου δίνει η αίσθηση ότι κάτι κατάφερες κι εσύ.

Γιατί, ΟΛΟΙ μπορούμε να καταφέρουμε κάτι στον κόσμο αυτόν.
Έχουμε το Δικαίωμα να καταφέρουμε κάτι στον κόσμο αυτόν!



                                                        Σταυρίνα Λαμπαδάρη