Μοῦ ἀρέσουν αὐτές οἱ γυναῖκες. Τίς σέβομαι βαθιά.
Γονατίζω μπροστά τους. Μαυροφορεμένες μέ χιλιοφορεμένα ροῦχα
καί κεφαλοδεμένες μέ τά μαῦρα μαντήλια τους.
Ἀλύγιστες κι ἀπροσκύνητες σέ ζωή καί σέ θάνατο.
Σηκώνουν στήν πλάτη τους ἀγόγγυστα τή ζωή καί τόν θάνατο.
Ἀλύγιστες κι ἀβόγγητες.
Τό δάκρυ τό γνωρίζει μόνο τό προσκεφάλι τους
κι ἡ μέρα βλέπει τή δύναμή τους καί λυγάει
κι αὐτή τό γόνα μπροστά τους.
Γυναῖκες Θάλασσες.
Γυναῖκες Ἀχτῖδες στούς αἰῶνες.
Ὅπου κι ἄν βρίκεστε τώρα, βλογήσατε τόν τόπο ἐτοῦτο
μέ τό ἅγιο σας ποδάρι...
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου