ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

«Και στις πιο δύσκολες στιγμές είμαι πάντα ένας αγωνιστής κι όχι το θύμα»

Τα τελευταία χρόνια δοκιμαζόμαστε ποικιλοτρόπως. Δοκιμαζόμαστε σε όλες εκείνες τις ποιότητες που μας κάνουν ανθρώπους, που μας θωρακίζουν σ’ αυτό που έρχεται κάθε φορά, που μας κάνουν αγωνιστές. Και ομιλώ για τις ποιότητες της ψυχραιμίας, της ευθυκρισίας, της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς. Της γενναιότητας και της γενναιοδωρίας. Απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους. Ναι! Τα τελευταία χρόνια συνέβησαν κι ακόμη συμβαίνουν πολλές ανατροπές. Δεν θα αναφερθώ στις παντός τύπου και χρώματος αναλύσεις και… βαθυστόχαστες ερμηνείες ευρείας κατανάλωσης.

Θα φέρω το θέμα σε εμάς τους ίδιους. Ναι, σε εμάς τους ίδιους. Τους έξυπνα τακτοποιημένους στα μικρά κουτάκια της ζωής μας, τους σίγουρους ότι τίποτε δεν θα διαταράξει τις ισορροπίες μας, τους τόσο προσκολλημένους σε αυτά που έχουμε, τα λίγα – τα πολλά, τους έχοντες, εν τέλει, δικαίωμα να κρίνουμε ή να λυπόμαστε ανθρώπους με λιγότερο σταθερά και βέβαια κοινωνικά δεδομένα.

Διότι ζώντας μέχρι τώρα μέσα στις ευαίσθητες ισορροπίες μας, που τις διαφυλάσσαμε ως κόρην οφθαλμού, μπορούσαμε με άνεση να κρίνουμε και να επικρίνουμε τον συνάνθρωπο. Σιγά σιγά οι συνθήκες άλλαξαν. Οι κοινωνικές συνθήκες μεταβλήθηκαν κατά τρόπο απειλητικό για τους πολλούς. Και μεταβάλλονται ακόμη… Φόβος και πανικός ενσπείρονται συστηματικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλες οι αντένες εκπέμπουν σε συχνότητα αγωνίας και ανασφάλειας. Χρόνια τώρα. Και πολλοί συνάνθρωποί μας βουλιάζουν στην διάχυτη αρνητικότητα, κρέμονται από την τηλεόραση μήπως κάποια αχτίδα φωτός διαφανεί (ακόμη δεν έχουν πεισθεί ότι εκεί που ψάχνουν δεν υπάρχει ελπίδα), μπλέκονται μ’ όλη αυτή τη σάπια ενέργεια που πάει βαθιά και στρογγυλοκάθεται στις ψυχές τους, γιατί τις βρίσκει χωρίς καμιά απολύτως θωράκιση και προστασία, αλίμονο.

Κι αυτό δημιουργεί καταθλιπτικές αντιδράσεις, καταθλιπτικές συμπεριφορές, απρόσμενους ηθελημένους θανάτους μέσα στην αγωνία και την απόγνωση.
Τα λόγια και οι περιγραφές δεν έχουν τελειωμό. Όπως κι αυτή η βαριά έκπληξη, η αναπάντεχη θλίψη μπροστά στο τετελεσμένο, μπροστά στην απόφαση του διπλανού να εγκαταλείψει την ζωή. Κι αυτός ο κρυφός εσωτερικός καθησυχασμός ότι αυτό χτύπησε άλλου την πόρτα, ότι προς το παρόν εμείς είμαστε ασφαλείς και ζωντανοί.

Είναι ώρα να αφήσουμε τα λόγια. Άκαρπα λόγια. Είναι ώρα, αυτό το δάκτυλό μας, που δείχνει πάντοτε τον έξω κόσμο, να το στρέψουμε προς τα μέσα, προς εμάς τους ίδιους. Να κοιτάξουμε εντός μας, να δούμε, να διακρίνουμε παραμερίζοντας, όσο γίνεται, τον φόβο και την αβεβαιότητα. Είναι ώρα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατεύσουμε ως το πολυτιμότερο και το πιο ευλογημένο αγαθό που διαθέτουμε. Να μην τον αφήνουμε εκτεθειμένο στην λαίλαπα της αρνητικότητας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις δημιουργεί αντιδράσεις τοξικομανούς. Παρατηρούμε πάρα πολλούς συνανθρώπους μας είτε να επιζητούν την αρνητική είδηση είτε διαρκώς να την αναπαράγουν.

Είναι ώρα να πιστέψουμε ότι είμαστε αγωνιστές. Να βγάλουμε από το πετσί μας τον καταδικαστικό ρόλο του θύματος. Ακόμη κι όταν γονατίζουμε, έρχονται και τέτοιες στιγμές, ακόμη και τότε είμαστε αγωνιστές. Και ξανασηκωνόμαστε, ξαναπατάμε στα πόδια μας. Και συνεχίζουμε. Και προχωράμε εφοδιασμένοι με όλες τις καλές, τις θεϊκές ποιότητές μας, της ευγένειας, της αγάπης, της αλήθειας και του δικαίου προς εμάς τους ίδιους και προς τον συνάνθρωπο. Τις ποιότητες της ανθρωπιάς και της ανοιχτής καρδιάς μας προς την ζωή την ίδια.