ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο 

της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

«Διαχειρίζομαι τον χρόνο μου σύμφωνα με τις ανάγκες μου. Είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου, απολαμβάνω όμως και το δικαίωμά μου στην ξεκούραση, το παιχνίδι, την διασκέδαση, εξασφαλίζοντας με τον τρόπο αυτόν, την ηρεμία και την αποτελεσματικότητά μου. Ταξινομώ τις εργασίες που έχω να κάνω κατά σειρά προτεραιότητας. Λέω «όχι» σ’ αυτήν την συνεχή αίσθηση πίεσης, βιασύνης και αναστάτωσης που χαρακτηρίζει και ταλαιπωρεί τον σύγχρονο άνθρωπο. Δουλεύω με συνέπεια και μεθοδικότητα. Έχω τους στόχους μου αλλά κυρίως προσηλώνομαι στην διαδικασία. Δεν βιάζομαι να δω τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου. Μένω ήρεμος και ψύχραιμος, σίγουρος πως αργά ή γρήγορα, τα καλά αποτελέσματα θα στεφανώσουν τους κόπους μου, όπως ένα λαμπερό ουράνιο τόξο στεφανώνει το μέτωπο μιας ανοιξιάτικης μέρας μετά την βροχή.»

Με την έναρξη των σχολείων οι μαθητές αρχίζουν έναν αγώνα δρόμου που θα διαρκέσει ένα ολόκληρο σχολικό έτος. Τα αποτελέσματα δεν είναι πάντοτε ανάλογα των κόπων που καταβάλλουν τα παιδιά και αυτό το γνωρίζουμε καλά. Ώρες πολλές στο σχολείο περνούν οι μαθητές και θα έπρεπε να μαθαίνουν πολλά ήδη μέσα στην τάξη κι όχι τόσο στο σπίτι. Αν γινόταν να είναι ώρες χαράς αυτές, ώρες δημιουργίας και ευχαρίστησης, τότε θα ήταν πράγματι καρποφόρες, προσφέροντας ουσιαστική γνώση που θα παρέμενε και θα διατηρούνταν, με ισχυρά αποτυπώματα, στην μνήμη των παιδιών και δεν θα εξατμιζόταν, πολλές φορές, σαν καπνός, πριν τελειώσει καλά καλά η σχολική χρονιά.

Με την έναρξη των σχολείων οι μαθητές μπαίνουν επίσης στην φρενίτιδα των εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Το μεσημέρι όταν επιστρέφουν κουρασμένοι από το σχολείο, τρώνε στα γρήγορα και αρχίζουν το διάβασμα για την επόμενη μέρα, ώστε να τελειώσουν εγκαίρως και να ξεκινήσουν τις άλλες δραστηριότητές τους. Ξένες γλώσσες, μουσική, ποδόσφαιρο, κολύμπι κι ό,τι άλλο βάζει ο νους. Τρέχουν όλη μέρα τα παιδιά να προλάβουν. Ετούτο κι εκείνο. Το βράδυ κατάκοπα μπορεί να εξαντλήσουν τις τελευταίες σταγόνες της δύναμής τους μπροστά στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή.
Κάποιες ώρες ύπνου, συχνά ανεπαρκείς, και ξημερώνει η επόμενη μέρα που θα είναι μια επανάληψη της μέρας που πέρασε, μια οδυνηρή επανάληψη του τρεξίματος, του άγχους, της πίεσης, της τόσο ασύμβατης με την ηλικία τους κόπωσης.

Αυτή, πάνω κάτω, είναι με λίγες λέξεις η ζωή των περισσοτέρων μαθητών κατά την διάρκεια του σχολικού έτους. Μια ζωή που, συχνά, υπό το βάρος των παράλογων απαιτήσεων του περιβάλλοντός τους, της αφρόντιστης διατροφής, της έλλειψης σεβασμού προς τις ανθρώπινες ανάγκες των παιδιών, καταντά μία αληθινή κόλαση. Διότι μάθαμε τα παιδιά να κυνηγούν σαν επιβράβευση έναν αριθμό κι ακόμη χειρότερα να κυνηγούν έναν αριθμό που θα τους εξασφαλίσει ένα καινούριο τάμπλετ ή ένα άλλο μηχανάκι.

Και πού βρίσκεται μέσα σε όλα αυτά η απλότητα της ζωής, η απόλαυση της παιδικότητας, η χαρά του καλού παιχνιδιού, η ανεμελιά, η ανθρώπινη επαφή; Πού βρίσκονται, μέσα σ’ αυτόν τον ανελέητο και αντιφατικό αγώνα, η ευχαρίστηση και η επαφή με αυτόν τον εαυτό, τον ανελέητα μαστιγωμένο, που ζητά να πάρει μια ανάσα, που ζητά λίγο ελεύθερο αέρα για να ανθίσει;