ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ 1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας
Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ζούμε σε μια περίεργη εποχή. Σε μια εύκολη εποχή αφού διαθέτουμε απεριόριστες δυνατότητες κάλυψης των αναγκών μας μέσω των διαφόρων μηχανισμών και συστημάτων. Πατάμε κουμπάκια, χρησιμοποιούμε διακόπτες, οθόνες, κεραίες, ασύρματα συστήματα. Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή. Συχνά οι μηχανές σκέφτονται και πράττουν για εμάς. Κι αυτή η συγκατοίκησή μας με τις μηχανές, πολλές φορές, σφραγίζει με τρόπο μοιραίο την ζωή μας. Σφραγίζει με τρόπο μοιραίο την ζωή των παιδιών, από την κοιλιά της μάνας τους ακόμη.

Είναι σαν να μην θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε τις μηχανές για την εξυπηρέτησή μας, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις σαν να ταυτιζόμαστε με αυτές. Σαν να ταυτιζόμαστε με όλα τα κομπιουτεράκια που μας περιβάλλουν, που εκτελούν τις εντολές μας σε δευτερόλεπτα, που μας τα φέρνουν όλα στο πιάτο. Και ομιλώ για την ψηφιακή τοξικομανία, για την ψηφιακή εξάρτηση της οποίας οι συνέπειες είναι εμφανείς κάθε στιγμή. Δυστυχώς όχι μόνον στους ενηλίκους αλλά και στα παιδιά. Όχι μόνον στον ενήλικο που οδηγεί μιλώντας στο κινητό τηλέφωνο, που περπατά αγκαλιά με το κινητό του, που βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα για να παίξει πάλι με το κινητό κι όχι για να την απολαύσει και να την χαρεί, που χάνει θλιβερά την εμπειρία της ανθρώπινης επαφής με το να βρίσκεται στην παρέα με το κεφάλι χωμένο μέσα σε μία οθόνη, που- εν τέλει- ζει την τραγική ζωή του καλωδιωμένος, συνδεδεμένος με συσκευές και δίκτυα μήπως και καταλαγιάσει την αγωνία του, το αίσθημα της απομόνωσης στην οποία ο ίδιος καταδίκασε τον εαυτό του.

Όχι, οι συνέπειες της ψηφιακής μανίας δεν βαραίνουν μόνον τους ενηλίκους αλλά και τα παιδιά, τα μικρά παιδιά, αλίμονο!
Τα παιδιά που, ξυπνώντας το πρωί, παρκάρονται μπροστά στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή είτε για να μείνουν εκεί όλο το πρωινό, ώστε να γίνουν οι δουλειές του σπιτιού, είτε για να καθίσουν φρόνιμα μέχρι την ώρα της αναχώρησής τους για το σχολείο. Βλέπουμε μικρά παιδιά στο καρότσι ακόμη, να κρατάνε το κινητό, ώστε να απασχολούνται και να μένουν ήσυχα. Τα ίδια και στην παραλία, δίπλα στην θάλασσα το καλοκαίρι. Τα ίδια και στις ταβέρνες. Η λύση βρέθηκε: εύκολη και αποτελεσματική. Τα μικρά απασχολούνται με τα μηχανάκια των μεγάλων και μας αφήνουν ήσυχους.

Και μετά, καθώς μεγαλώνουν, για να ξεμπερδεύουμε και γιατί δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, κάνουμε εμείς αυτά που θα έπρεπε να τα διδάξουμε να κάνουν εκείνα. Τα περισσότερα παιδιά ζουν σε πλασματικές συνθήκες. Δεν κουνάνε ούτε το μικρό τους δακτυλάκι για το παραμικρό. Τα βρίσκουν όλα έτοιμα, αντί να τα διδάξουμε να ετοιμάζουν κάτι απλό για να φάνε, να τακτοποιούν μόνα τους τα πράγματά τους, να συμμετέχουν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους στις λειτουργικές ανάγκες του σπιτιού, ακόμη και να ρυθμίζουν το ξύπνημά τους, για την έγκαιρη προσέλευσή τους στο σχολείο, με ένα απλό ξυπνητήρι.

Με άλλα λόγια, είναι ώρα να ξεκολλήσουν από τους υπολογιστές και τις κάθε λογής ηλεκτρονικές παγίδες και να διεκδικήσουν την θέση τους στην ίδια τους την ζωή. Σ’ αυτήν την ζωή που τους χτυπά γελαστή την πόρτα και τα βρίσκει αποχαυνωμένα, αποδυναμωμένα, ψαλιδισμένα μπροστά σε οθόνες και κουμπάκια. Πρέπει να σταματήσει επιτέλους η ενεργειακή αφαίμαξη των παιδιών κάθε ηλικίας, η ενεργειακή τους αποδυνάμωση. Πώς να αναπτυχθεί η σωματική τους δύναμη, πώς να δομηθούν η ψυχική και πνευματική τους ευρωστία; 

Μέσα στην αξιακή μας ανορθογραφία χάνουμε την ζωή και τα παιδιά μας το ίδιο. Να βγουν, λοιπόν, στην φύση, στο δάσος, στην θάλασσα χωρίς μηχανικές προεκτάσεις της ύπαρξής τους. Εκεί, να δουν, να μυρίσουν, να αγγίξουν, να περπατήσουν ξυπόλυτα, να νιώσουν πώς είναι να ζεις με την φύση, μέσα στην φύση, μέσα στην σοφία και την αναγεννητική δύναμή της.
Να νιώσουν, μέχρι το τελευταίο κύτταρό τους, πώς είναι να είσαι άνθρωπος δυνατός, σοφός και ελεύθερος!