Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά

Johan Teyler

Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά. Δάσκαλοι, γονείς, μαθητές βρίσκονται επί ποδός, αυτόν τον μήνα που σιγά σιγά σβήνει το καλοκαίρι και η ζωή του σχολείου ζωντανεύει ξανά. Προσδοκίες, αγωνίες, όνειρα για την καινούρια προσπάθεια. Βαθμοί, εξετάσεις, δύσκολο πρόγραμμα για πολλούς στον αγώνα του «καλού μαθητή», στον αγώνα της υψηλής βαθμολογίας που, δυστυχώς, αυτή από μόνη της σηματοδοτεί και χαρακτηρίζει σχεδόν ολοκληρωτικά την εικόνα της σχολικής προσωπικότητας του μαθητή. Γονείς και μαθητές κυνηγούν τον «βαθμό»! Δεν γνωρίζω ποιοι τον κυνηγούν περισσότερο εν τέλει.
Οι γονείς ή οι μαθητές…

Και πουθενά δεν ακούγεται λέξη για «ένα σχολείο ανθισμένο, πέρα ως πέρα ανοιγμένο», για μια κυψέλη δημιουργίας πολιτισμού, μια κοιτίδα παραγωγής χαράς και έμπνευσης, κανείς δεν μιλά για έναν πόλο φωτός που θα καθοδηγήσει, θα εξημερώσει, θα θεραπεύσει, θα εξισορροπήσει, θα δημιουργήσει κύματα θετικών και υγιών συναισθημάτων στις καρδιές των μαθητών, των δασκάλων, των γονέων.

Και ακριβώς σε αυτό εδώ το σημείο θα επιθυμούσα να σταθώ. Να σταθώ και να αναλογιστώ τις δυνατότητες που διαθέτει από την φύση του το σχολείο, την δύναμη που κρατά στα χέρια του ο δάσκαλος να μπορεί να κάνει την ψυχή να λουλουδίσει, την καρδιά να ανθίσει, την εύφορη ανθρώπινη ουσία να καρπίσει.

Είναι μεγάλη υπόθεση ο δάσκαλος να έχει την δυνατότητα του εξανθρωπισμού των μαθητών του, να τους παίρνει από το χέρι και σιγά σιγά μεθοδικά, αποφασισμένα, σίγουρα να τους φωτίζει, να τους σηκώνει ψηλά, να τους βαφτίζει στο Φως! Στο Φως της γνώσης του εαυτού, στο Φως της αληθινής γνώσης! Να τους βαφτίζει στο Φως της επίγνωσης των δυνατοτήτων τους, της επίγνωσης της ιερής Δύναμής τους.

Να τους μαθαίνει να συνειδητοποιούν και να ενώνονται με τον θεϊκό σπόρο που περιέχουν. Να τους μαθαίνει να αφουγκράζονται αυτήν την θεϊκή φωνή της εσωτερικής τους σοφίας. Να την αφουγκράζονται και να την εμπιστεύονται. Να εμπιστεύονται με άλλα λόγια την Δύναμή τους. Κι είναι αυτή η Δύναμή τους που θα τους στηρίξει, θα τους οδηγήσει, θα τους εξελίξει στον άγιο Δρόμο του εξανθρωπισμού τους.

Είναι αυτοί οι μαθητές που θα αποφασίζουν και θα φωτίζονται, που θα επιλέγουν και θα δυναμώνουν, που θα μαθαίνουν και θα χαίρονται, που θα ζουν την κάθε μέρα και θα ευτυχούν. Είναι αυτοί οι μαθητές που θα περιμένουν να ξημερώσει η μέρα για να πάνε στο σχολείο τους.
Είναι αυτοί οι καλοί και φωτισμένοι μαθητές μέσα σε ένα καλό και φωτισμένο σχολείο!

                                                        Σταυρίνα Λαμπαδάρη