ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Σπύρος Βασιλείου

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

«Το ντύσιμο, το χτένισμα και γενικά η εμφάνισή μου είναι συμβατά με την ηλικία μου. Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω. Με τους γονείς μου διαλέγουμε ρούχα απλά, φτιαγμένα, κατά το δυνατόν, από φυσικά υλικά (μαλλί, βαμβάκι κλπ.). Τα ρούχα μου εκφράζουν την αισθητική μου, που είναι πολύ πιο σημαντική για μένα απ’ οτιδήποτε προτείνει κάθε φορά η μόδα. Τα φροντίζω, γιατί με προστατεύουν και με εξυπηρετούν. Μου αρέσει να βλέπω τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μου ντυμένους με τρόπο που ταιριάζει σε μαθητές. Το σχολείο δεν είναι χώρος καλλιστείων, είναι χώρος πολιτισμού.»

Το σχολείο είναι όντως χώρος πολιτισμού από την φύση του. Είναι χώρος ζωής και αναγέννησης. Είναι μια πνευματική ιαματική κολυμβήθρα στην οποία συμβαίνουν θαύματα! Το αντιμετωπίζουμε όμως αναλόγως; Πιστεύουμε ότι στο σχολείο μεταδίδεται η αληθινή γνώση, πως ανοίγονται δρόμοι φωτεινοί για τον νου και την ψυχή, πως το ανθρώπινο ον συνειδητοποιεί και αντιλαμβάνεται τις βαθιές αλήθειες του, ψηλαφεί τον εαυτό του, συνδέεται υγιώς με το περιβάλλον του, βρίσκει την θέση του στην κοινωνία των ανθρώπων; Πιστεύουμε στην εκπληκτική δυνατότητα του σχολείου να «φτιάξει» ανθρώπους, στην ιερότητα του έργου του; Κι αν τα πιστεύουμε όλα ετούτα, τα έργα μας το επιβεβαιώνουν;

Καταδεικνύουμε, με τρόπο σαφή και αποφασιστικό, την πίστη και τον σεβασμό μας στην προσφορά του σχολείου, εκδηλώνουμε την αγάπη μας και την φροντίδα μας γι’ αυτό, γινόμαστε φύλακες και προστάτες του κάθε στιγμή;
Το σχολείο, κατά μία έννοια, αποτελεί το δεύτερο σπίτι όλων όσων ζούμε την μισή μέρα σε αυτό. Είτε με την ιδιότητα του μαθητή είτε με αυτήν του διδάσκοντος. Οι μαθητές προσέρχονται στο σχολείο ντυμένοι ως μαθητές; Ο χώρος στον οποίο η ψυχή εξευγενίζεται, ο νους καλλιεργείται δεν μπορεί να γίνεται πεδίο επίδειξης ενδυμάτων, κοσμημάτων και χτενισμάτων. Το σχολείο δεν είναι πασαρέλα για να παρουσιάσουμε την μόδα της εποχής, η οποία τις περισσότερες φορές στερείται καλαισθησίας ακόμη και λογικής!Το σχολείο δεν είναι επίσης ο κατάλληλος χώρος για να επιδείξουν οι μαθητές το «ηλεκτρονικό μηχανάκι» τελευταίας τεχνολογίας που απέκτησαν.

Είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι με τέτοιου είδους επιδείξεις μεταξύ παιδιών μεγαλώνει το συναισθηματικό χάσμα μεταξύ αυτών που δύνανται και των υπολοίπων που αδυνατούν. Η μέριμνα και η προσοχή των μαθητών αντί να είναι στραμμένες στην παραγωγή ουσιαστικού πνευματικού έργου, είναι διαρκώς προσανατολισμένες, καθηλωμένες θα λέγαμε σε υλικά αγαθά αμφιβόλου ποιότητας και αξίας. Συχνότατα, απολαμβάνουμε την ακατάλληλη αμφίεση και εμφάνιση και για τα παιδιά αλλά και για το περιβάλλον του σχολείου, την ακατάλληλη εν τέλει νοοτροπία.

Η άστοχη και επιζήμια, επίσης συχνότατα, ανοχή από όλους, η ανόητη και δίχως σκοπό επιείκεια δημιουργούν λανθασμένη εικόνα, εσφαλμένη αντίληψη για μία πραγματικότητα στην οποία όλα επιτρέπονται, δίχως όριο ούτε σεβασμό. Την ασύδοτη και παράλογη πραγματικότητα, δηλαδή, που πολλοί από τους ενηλίκους προσπαθούν να δημιουργήσουν στην καθημερινότητά τους, την ίδια αυτήν, οι ίδιοι ενήλικοι δημιουργούν για να ζήσουν και να αναπτυχθούν τα παιδιά στον καθρέφτη της κοινωνίας, που λέγεται σχολείο. Δίχως να αναλογίζονται, αλίμονο, τις θλιβερές για όλους μας επιπτώσεις…