Προσπαθώ να έχω επίγνωση των δυνατοτήτων μου και των
αδυναμιών μου. Αυτή είναι μία εξελικτική διαδικασία κατά την οποία εκπαιδεύομαι
διαρκώς. Καθώς περνά ο καιρός αποκτώ, με ολοένα και περισσότερη σαφήνεια και
καθαρότητα, αυτήν την σχέση αλήθειας με τον εαυτό μου, αυτήν την εναργή
αντίληψη των δυνατοτήτων μου, κάθε στιγμή. Αξιοποιώ τις δυνατότητές μου κι αυτό
μου προσφέρει χαρά και πληρότητα. Παίρνω δύναμη για να προχωρήσω στο επόμενο
βήμα μου. Η πίστη στα δυνατά μου σημεία διαμορφώνει το ασφαλές, δημιουργικό πεδίο της
εξέλιξής μου. Η πίστη σε εμένα τον ίδιο είναι η κινητήριος δύναμή μου.
Υποστηρίζω και ενισχύω τα μέρη του εαυτού μου που με δυσκολεύουν. Τα αναγνωρίζω, τα αποδέχομαι, τα συμπονώ. Είμαι εγώ ο ίδιος που κανακεύω και περιποιούμαι με στοργή τα θλιμμένα, τα πληγωμένα, τα θυμωμένα, τα όχι και τόσο δυνατά κομμάτια μου. Είναι δικά μου κι αυτά.
Δεν ντρέπομαι ούτε νιώθω ενοχές. Κάνω ειρήνη μαζί τους, κάνω ό,τι μπορώ για να τα μαλακώσω, να τα γλυκάνω, να τα θεραπεύσω. Αυτές οι πιο δύσκολες ποιότητές μου, κάποιες φορές, δημιουργούν απαιτήσεις και επιτακτικά «θέλω» που είναι μη πραγματοποιήσιμα, την στιγμή ή στις συνθήκες που εμφανίζονται.
Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι η δυσαναλογία και η ασυμβατότητα των «θέλω», που ταράζουν τον νου και την ψυχή μου, με τα «μπορώ» και τα δεδομένα κάθε στιγμής της ζωής μου, δημιουργούν γύρω μου ένα πλέγμα φόβου, αγωνίας, απόγνωσης και αυτομαστίγωσης που μετατρέπει την ζωή μου σε μαρτύριο. Ένα αληθινό μαρτύριο!
Δεν προσέχω, δεν εκτιμώ ούτε αξιοποιώ αυτό που διαθέτω κάθε φορά αλλά προσκολλώμαι σε επιθυμίες τις οποίες, για χίλιους λόγους, αδυνατώ άμεσα να υλοποιήσω.
Υποστηρίζω και ενισχύω τα μέρη του εαυτού μου που με δυσκολεύουν. Τα αναγνωρίζω, τα αποδέχομαι, τα συμπονώ. Είμαι εγώ ο ίδιος που κανακεύω και περιποιούμαι με στοργή τα θλιμμένα, τα πληγωμένα, τα θυμωμένα, τα όχι και τόσο δυνατά κομμάτια μου. Είναι δικά μου κι αυτά.
Δεν ντρέπομαι ούτε νιώθω ενοχές. Κάνω ειρήνη μαζί τους, κάνω ό,τι μπορώ για να τα μαλακώσω, να τα γλυκάνω, να τα θεραπεύσω. Αυτές οι πιο δύσκολες ποιότητές μου, κάποιες φορές, δημιουργούν απαιτήσεις και επιτακτικά «θέλω» που είναι μη πραγματοποιήσιμα, την στιγμή ή στις συνθήκες που εμφανίζονται.
Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι η δυσαναλογία και η ασυμβατότητα των «θέλω», που ταράζουν τον νου και την ψυχή μου, με τα «μπορώ» και τα δεδομένα κάθε στιγμής της ζωής μου, δημιουργούν γύρω μου ένα πλέγμα φόβου, αγωνίας, απόγνωσης και αυτομαστίγωσης που μετατρέπει την ζωή μου σε μαρτύριο. Ένα αληθινό μαρτύριο!
Δεν προσέχω, δεν εκτιμώ ούτε αξιοποιώ αυτό που διαθέτω κάθε φορά αλλά προσκολλώμαι σε επιθυμίες τις οποίες, για χίλιους λόγους, αδυνατώ άμεσα να υλοποιήσω.
Και αντί να καλλιεργήσω υπομονετικά και μεθοδικά το έδαφος, να δημιουργήσω τις συνθήκες, να ενισχύσω τις δυνατότητές μου, ώστε κάποια στιγμή να οδηγηθώ στον στόχο μου, βασανίζομαι και δυστυχώ από το αίσθημα της ανεκπλήρωτης επιθυμίας που με διακατέχει. Κι όχι μόνον αυτό: πολλές φορές δεν αντιλαμβάνομαι ότι αυτού του είδους η προσκόλληση δημιουργεί μονόδρομους στις επιλογές μου, στις αποφάσεις μου, στην ζωή μου. Με περιορίζει, μου δημιουργεί μία ιδιότυπη πνευματική απομόνωση.
Καθηλώνομαι σε μία μόνον εκδοχή, σε μία μόνον πιθανότητα στενεύοντας δραματικά το πεδίο της αντίληψής μου, μην μπορώντας να διακρίνω άλλους δρόμους περισσότερο εφικτούς και συμβατούς με τις δυνατότητές μου.
Ξεχνώ ότι και τα «μπορώ» και τα «θέλω», έχω την δυνατότητα να τα αλλάξω μόλις ο νους μου ελευθερωθεί από διαδρομές οριοθετημένες, μόλις δει ανεμπόδιστα και διακρίνει την ποικιλία των επιλογών και των κατευθύνσεων. Δεν είναι απλό, ούτε εύκολο. Είναι όμως εφικτό. Αξίζει να τολμήσω αυτό το σπουδαίο βήμα απελευθέρωσης από τις εμμονές και τους βαρείς προγραμματισμούς που δυσκολεύουν την ζωή μου, που με απομακρύνουν από την χαρά και την ικανοποίηση της ευελιξίας και της έξυπνης προσαρμογής.
Παίρνω την τράπουλα στα χέρια μου και μοιράζω εγώ ξανά τα χαρτιά!
Και αυτή είναι η μεγάλη Νίκη!
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
