Ήρθαν οι Ελληνοαυστραλοί φίλοι μας να δουν τους δικούς τους και να χαρούν το Πήλιο με τις ομορφιές του. Με τα παιδιά τους ήρθαν οι φίλοι μας, μικρά παιδιά ακόμη, του σχολείου. Και χάρηκαν που πατήσανε το πόδι τους στην πατρίδα, χάρηκαν που μας είδανε, τους συγγενείς και τους φίλους. Γεμάτοι προσδοκίες για τις διακοπές τους, για τις βόλτες στο δάσος, για τα μπάνια τους στις εξαίσιες θάλασσες. Εγκαταστάθηκαν σε παραθαλάσσιο θέρετρο της περιοχής μας με την Αιγαία θάλασσα στα πόδια τους. Και έφυγαν για να απολαύσουν το μπάνιο τους.
Επιστρέφοντας, το απόγευμα, ειδωθήκαμε, μιλήσαμε κι ενώ λέξεις και χειρονομίες έδειχναν χαρά και ικανοποίηση, το βλέμμα στου φίλου μου και της γυναίκας του τα πρόσωπα άλλα μαρτυρούσε. Σα να είχε σκοτεινιάσει η πρώτη λάμψη της προσδοκίας, σα να είχε θαμπώσει η βεβαιότητα του επίγειου… παραδείσου. Αυτού του παραδείσου που χάζευαν κι ονειρεύονταν στις φωτογραφίες και τα βίντεο του διαδικτύου. Δεν ήξεραν πώς να το πουν για να μη με προσβάλουν, να μη με στενοχωρήσουν.
Τα σκουπίδια ήταν. Τα σκουπίδια που βρήκαν στην παραλία, στο μονοπάτι, στον δρόμο. Πλαστικές σακούλες, αποφάγια νυχτερινού γλεντιού στην παραλία, αποτσίγαρα, παλιόχαρτα…Και ντράπηκαν οι φίλοι μας. Δεν γνωρίζω για ποιον ακριβώς… Αισθάνονταν φανερά άβολα. Και με πολλά ερωτηματικά να τριγυρίζουν στο μυαλό τους.
Πώς είναι δυνατόν, συνάνθρωπε, να μην νιώθεις την αξία των κομψοτεχνημάτων που μας περιβάλλουν; Να μην νιώθεις την σπουδαιότητα αλλά και την εύνοια που έχεις να περνάς την ζωή σου κοντά σε τόσο προικισμένα μέρη; Σε μέρη που μπορείς να τα φτάσεις τόσο εύκολα και γρήγορα;
Επιστρέφοντας, το απόγευμα, ειδωθήκαμε, μιλήσαμε κι ενώ λέξεις και χειρονομίες έδειχναν χαρά και ικανοποίηση, το βλέμμα στου φίλου μου και της γυναίκας του τα πρόσωπα άλλα μαρτυρούσε. Σα να είχε σκοτεινιάσει η πρώτη λάμψη της προσδοκίας, σα να είχε θαμπώσει η βεβαιότητα του επίγειου… παραδείσου. Αυτού του παραδείσου που χάζευαν κι ονειρεύονταν στις φωτογραφίες και τα βίντεο του διαδικτύου. Δεν ήξεραν πώς να το πουν για να μη με προσβάλουν, να μη με στενοχωρήσουν.
Τα σκουπίδια ήταν. Τα σκουπίδια που βρήκαν στην παραλία, στο μονοπάτι, στον δρόμο. Πλαστικές σακούλες, αποφάγια νυχτερινού γλεντιού στην παραλία, αποτσίγαρα, παλιόχαρτα…Και ντράπηκαν οι φίλοι μας. Δεν γνωρίζω για ποιον ακριβώς… Αισθάνονταν φανερά άβολα. Και με πολλά ερωτηματικά να τριγυρίζουν στο μυαλό τους.
Πώς είναι δυνατόν, συνάνθρωπε, να μην νιώθεις την αξία των κομψοτεχνημάτων που μας περιβάλλουν; Να μην νιώθεις την σπουδαιότητα αλλά και την εύνοια που έχεις να περνάς την ζωή σου κοντά σε τόσο προικισμένα μέρη; Σε μέρη που μπορείς να τα φτάσεις τόσο εύκολα και γρήγορα;
Μια δρασκελιά είναι το Πήλιον όρος.
Το ευλογημένο.
Το βλέπεις, το ακουμπάς, το εξερευνάς αυτό το μαγικό μέρος που δονείται τόσο δυνατά μέσα στις χάρες του, τις αιώνιες δυνάμεις του, την σοφία του. Βρίσκεσαι στα πόδια του ή στην αγκαλιά του και θεραπεύεσαι. Θεραπεύεις την ψυχή, το πνεύμα και το σώμα σου άνθρωπε, μέσα σε αυτό το λίκνο αρμονίας και υψηλής εξαγνιστικής δόνησης. Ακουμπάς πάνω του και ξαποσταίνεις, ανασαίνεις βαθιά και συνδέεσαι με την Πηγή.
Το ευλογημένο.
Το βλέπεις, το ακουμπάς, το εξερευνάς αυτό το μαγικό μέρος που δονείται τόσο δυνατά μέσα στις χάρες του, τις αιώνιες δυνάμεις του, την σοφία του. Βρίσκεσαι στα πόδια του ή στην αγκαλιά του και θεραπεύεσαι. Θεραπεύεις την ψυχή, το πνεύμα και το σώμα σου άνθρωπε, μέσα σε αυτό το λίκνο αρμονίας και υψηλής εξαγνιστικής δόνησης. Ακουμπάς πάνω του και ξαποσταίνεις, ανασαίνεις βαθιά και συνδέεσαι με την Πηγή.
Με την αρχέγονη γενεσιουργό Δύναμη.
Κι αυτή σε πλημμυρίζει.
Ακόμη και αν δεν το νιώθεις, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι, αυτό συμβαίνει. Διότι οι ιερές δυνάμεις της Δημιουργίας επεμβαίνουν, λειτουργούν και επιδρούν σε σένα, άνθρωπε άνου, ενάντια στην απίθανη επιπολαιότητά σου, ενάντια στην αστόχαστη ζωή σου, ενάντια στην καθηλωτική αγνωμοσύνη σου.
Είναι οι ιερές δυνάμεις που κάνουν τα νερά να ξεπηδούν από κάθε γωνιά του βουνού μας, είναι αυτές που κάνουν τα άσκαφτα χώματα να καρπίζουν και τις πέτρες να ραγίζουν για να φυτρώσει το αγριολούλουδο.
Είναι οι δυνάμεις που περιμένουν αιώνες τώρα να τις δεις, να τις αναγνωρίσεις, να τις σεβαστείς, να τις χαρείς, να ενωθείς μαζί τους, άνθρωπε άνου, επιπόλαιε και αγνώμονα!
Κι αυτή σε πλημμυρίζει.
Ακόμη και αν δεν το νιώθεις, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι, αυτό συμβαίνει. Διότι οι ιερές δυνάμεις της Δημιουργίας επεμβαίνουν, λειτουργούν και επιδρούν σε σένα, άνθρωπε άνου, ενάντια στην απίθανη επιπολαιότητά σου, ενάντια στην αστόχαστη ζωή σου, ενάντια στην καθηλωτική αγνωμοσύνη σου.
Είναι οι ιερές δυνάμεις που κάνουν τα νερά να ξεπηδούν από κάθε γωνιά του βουνού μας, είναι αυτές που κάνουν τα άσκαφτα χώματα να καρπίζουν και τις πέτρες να ραγίζουν για να φυτρώσει το αγριολούλουδο.
Είναι οι δυνάμεις που περιμένουν αιώνες τώρα να τις δεις, να τις αναγνωρίσεις, να τις σεβαστείς, να τις χαρείς, να ενωθείς μαζί τους, άνθρωπε άνου, επιπόλαιε και αγνώμονα!
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
