Αριάδνη λένε το δεκατριάχρονο κορίτσι των γειτόνων μου. Οι βεράντες των σπιτιών μας είναι αντικριστές. Έχω όλη την άνεση να δω και να παρατηρήσω. Και βλέπω και παρατηρώ. Μοναχοκόρη είναι η Αριάδνη. Οι γονείς της όλη σχεδόν την μέρα λείπουν από το σπίτι, απασχολημένοι στο κατάστημα που διατηρούν. Η κόρη μένει πολλές ώρες μόνη της. Αναπόφευκτα. Μένει πολλές ώρες χωρίς την επίβλεψη των γονέων της, χωρίς την καθοδήγησή τους, χωρίς την σκιά τους. Κι έχει πάρει τον δρόμο της: έχει κάνει φίλο, σύντροφο, αγάπη κι έρωτα της δεκατριάχρονης ζωής της, έχει κάνει χαρά και λαχτάρα της, το κινητό της τηλέφωνο.
Ώρες ατέλειωτες περνά στην βεράντα με το τηλέφωνο στο χέρι, μιλά, γελά, βγάζει φωτογραφίες, βιντεοσκοπεί κι όλο το χαϊδολογάει το κινητό, η μικρή Αριάδνη, κι όλο τυλίγει γύρω της σφιχτά, ασφυκτικά την θηλιά της εξάρτησής της, τον βρόχο που την δένει χειροπόδαρα μ’ αυτό το υποκατάστατο της αληθινής ανθρώπινης επαφής, μ’ αυτήν την φενάκη ενός άλλου κόσμου. Το αγαπά το κινητό της η Αριάδνη. Το χαϊδεύει, του στέλνει φιλάκια. Όχι αστεία.
Κάποια μέρα η μητέρα της με συνάντησε στην γειτονιά. Ήρθε κοντά μου ανήσυχη και χωρίς περιστροφές και εισαγωγές, μπήκε στο θέμα:
-Το παιδί μου έχει μπλέξει άσχημα! Δεν το πήρα είδηση εγκαίρως. Ελπίζω να μην είναι αργά. Θέλω την γνώμη σου. Το και το. Κοιμάται ελάχιστα, μας μιλάει ελάχιστα, το κινητό έχει βγάλει ρίζα στο χέρι της, δεν τολμώ να της μιλήσω, αντιδρά και φωνάζει με την παραμικρή κουβέντα. Δεν ακούει τίποτε. Την έχασα. Πρέπει να συναντήσω κάποιον ειδικό. Να μιλήσουμε. Να της μιλήσει.
Πες μου την γνώμη σου.
Της είπα πως ναι, χρειάζονταν όλοι τους βοήθεια και καθοδήγηση. Άμεσα, χωρίς χρονοτριβή για να συμμαζευτεί η κατάσταση, για να θεραπευτεί η κόρη τους κι όλοι τους μαζί.
Δεν γίνεται οι γονείς απορροφημένοι από την μέριμνα της επιβίωσης να αποσυνδέονται από τα παιδιά τους. Κι αυτά να περιπλανώνται μόνα τους σε κόσμους τόσο πλασματικούς όσο και επικίνδυνους.
Η Αριάδνη και οι γονείς της τώρα δουλεύουν με κάποιον ειδικό, ο οποίος τους βοηθά να ξεδιαλύνουν τις δυσκολίες, οριοθετώντας τα πεδία της ζωής τους και ιεραρχώντας τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους. Βοηθά την Αριάδνη να ελευθερωθεί από το μπερδεμένο κουβάρι που την παγιδεύει και να το μετατρέψει σε μίτο σωτηρίας.
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
Κάποια μέρα η μητέρα της με συνάντησε στην γειτονιά. Ήρθε κοντά μου ανήσυχη και χωρίς περιστροφές και εισαγωγές, μπήκε στο θέμα:
-Το παιδί μου έχει μπλέξει άσχημα! Δεν το πήρα είδηση εγκαίρως. Ελπίζω να μην είναι αργά. Θέλω την γνώμη σου. Το και το. Κοιμάται ελάχιστα, μας μιλάει ελάχιστα, το κινητό έχει βγάλει ρίζα στο χέρι της, δεν τολμώ να της μιλήσω, αντιδρά και φωνάζει με την παραμικρή κουβέντα. Δεν ακούει τίποτε. Την έχασα. Πρέπει να συναντήσω κάποιον ειδικό. Να μιλήσουμε. Να της μιλήσει.
Πες μου την γνώμη σου.
Της είπα πως ναι, χρειάζονταν όλοι τους βοήθεια και καθοδήγηση. Άμεσα, χωρίς χρονοτριβή για να συμμαζευτεί η κατάσταση, για να θεραπευτεί η κόρη τους κι όλοι τους μαζί.
Δεν γίνεται οι γονείς απορροφημένοι από την μέριμνα της επιβίωσης να αποσυνδέονται από τα παιδιά τους. Κι αυτά να περιπλανώνται μόνα τους σε κόσμους τόσο πλασματικούς όσο και επικίνδυνους.
Η Αριάδνη και οι γονείς της τώρα δουλεύουν με κάποιον ειδικό, ο οποίος τους βοηθά να ξεδιαλύνουν τις δυσκολίες, οριοθετώντας τα πεδία της ζωής τους και ιεραρχώντας τις ανάγκες και τις προτεραιότητές τους. Βοηθά την Αριάδνη να ελευθερωθεί από το μπερδεμένο κουβάρι που την παγιδεύει και να το μετατρέψει σε μίτο σωτηρίας.
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
