Ναι, θέλω

(…) Κύματα φόβου διαχέονται παντοιοτρόπως με σκοπό να κατακλύσουν τον νου και την ψυχή μας. Οι αρνητικές ειδήσεις κυριαρχούν. Το μάτι και το αυτί πλέον αποτελούν τις πόρτες εισόδου του φόβου που διαρκώς εκπέμπεται σε όλους τους τόνους.
Είναι παρών, χαρακτηρίζει και καθορίζει διαρκώς τα μικρά-μεγάλα γεγονότα της προσωπικής ζωής των ανθρώπων αλλά και τα μεγαλύτερα, πιο σημαντικά, γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινώς σε διάφορα σημεία της Γης.

Τι κάνω εγώ μέσα σε όλα αυτά; Ποια είναι η θέση μου; Ποια είναι η απόφασή μου; Αφήνομαι, σαν ένα φύλλο στην τρικυμισμένη θάλασσα, στο έλεος της αρνητικότητας που συστηματικά ενσπείρεται; Αφήνω τις πόρτες μου ανοιχτές να υποδέχονται ανεξέλεγκτα οτιδήποτε αποδομητικό της εσωτερικής μου γαλήνης, γεμίζει τα δελτία ειδήσεων και τις σελίδες των εφημερίδων;

Μήπως πρέπει να πω ένα όχι σε όλη την κακοποίηση που υφίσταμαι, στον ανελέητο βομβαρδισμό μου με τρόμο, που δεν μου επιτρέπει να δω κάτι καλό γύρω μου, που μου δημιουργεί μόνον συναισθήματα ανασφάλειας και αγωνίας;

Αυτό είναι το στοίχημα. Το προσωπικό μου στοίχημα. 

Πώς θα διασωθώ, πώς θα θωρακιστώ υγιώς, ώστε να αντιμετωπίσω, κατά τρόπο αποτελεσματικό, αυτήν την καταιγίδα αρνητικότητας. Θα εξακολουθήσω να καταπίνω οτιδήποτε, δύσπεπτο και κακής ποιότητας, μου σερβίρεται και με την σειρά μου να το αναπαράγω και να το μεταδίδω στο περιβάλλον μου, νομίζοντας ότι κάτι κάνω; Θα επιλέξω να μιλώ για πράγματα ωραία και θετικά ώστε να προσφέρω σε όσους με ακούν κάτι χρήσιμο ή ευχάριστο;

Ναι, θέλω να κάνω αυτή την ανατροπή στην ζωή μου. Με απόφαση και επιλογή. Με χίλιους τρόπους θα προστατέψω την προσωπική μου ισορροπία και την ψυχική μου υγεία. Με χίλιους τρόπους θα γίνω πομπός του καλού.


                                                    Σταυρίνα Λαμπαδάρη