Κοιτάζω μπροστά, ὁ χρόνος
εἶναι
δικός μου καί οἱ ἀποφάσεις
ἐπίσης.
Μπορῶ νά ἀνατρέψω,
νά ἁπαλύνω,
νά ἐκτιμήσω
μέ ἄλλο
μάτι, τίς καταστάσεις καί τά γεγονότα.
Μπορῶ νά δημιουργήσω μία διαφορετική ἐσωτερική πραγματικότητα, μία πραγματικότητα δύναμης, θάρρους, αὐτοεκτίμησης καί εὐγνωμοσύνης.
Αὐτή, ἀκριβῶς, ἡ ἀλλαγμένη πραγματικότητα θά μεταβάλει,
θά μετουσιώσει καί τήν ἀντίληψή μου γιά ὅ,τι μέ περιβάλλει, ἀκόμη καί γιά τά θέματα στά ὁποῖα δέν μπορῶ, κατά τρόπο δραστικό, νά ἐπέμβω, γιά ἐκεῖνα πού δέν μπορῶ νά ἀλλάξω.
Κι ὅμως, ὅταν τά δάκρυα στεγνώσουν, οἱ πληγές
Μπορῶ νά δημιουργήσω μία διαφορετική ἐσωτερική πραγματικότητα, μία πραγματικότητα δύναμης, θάρρους, αὐτοεκτίμησης καί εὐγνωμοσύνης.
Αὐτή, ἀκριβῶς, ἡ ἀλλαγμένη πραγματικότητα θά μεταβάλει,
θά μετουσιώσει καί τήν ἀντίληψή μου γιά ὅ,τι μέ περιβάλλει, ἀκόμη καί γιά τά θέματα στά ὁποῖα δέν μπορῶ, κατά τρόπο δραστικό, νά ἐπέμβω, γιά ἐκεῖνα πού δέν μπορῶ νά ἀλλάξω.
Κι ὅμως, ὅταν τά δάκρυα στεγνώσουν, οἱ πληγές
ἐπουλωθοῦν, ὅταν τά
κύτταρά μου δονηθοῦν ξανά ἀπό
τήν χαρά τῆς ζωῆς, μέ τήν συνειδητοποίηση πώς ἀνήκω, πώς ἀποτελῶ μέρος ἑνός πάνσοφου καί τέλειου μηχανισμοῦ, στόν ὁποῖον ὅλα συμβαίνουν γιά κάποιον λόγο, ὅταν νιώσω στά ἔγκατα τῆς ὕπαρξής μου τήν ὑπέρτατη σοφία καί τήν μεγαλοσύνη τῶν δυνάμεων, πού διέπουν ἀενάως τήν ζωή τοῦ σύμπαντος κόσμου, νά ἀποκαλύπτονται, τότε, πραγματικά, θά ἀνοίξω διάπλατα γιά ν’ ἀγκαλιάσω
τήν χαρά τῆς ζωῆς, μέ τήν συνειδητοποίηση πώς ἀνήκω, πώς ἀποτελῶ μέρος ἑνός πάνσοφου καί τέλειου μηχανισμοῦ, στόν ὁποῖον ὅλα συμβαίνουν γιά κάποιον λόγο, ὅταν νιώσω στά ἔγκατα τῆς ὕπαρξής μου τήν ὑπέρτατη σοφία καί τήν μεγαλοσύνη τῶν δυνάμεων, πού διέπουν ἀενάως τήν ζωή τοῦ σύμπαντος κόσμου, νά ἀποκαλύπτονται, τότε, πραγματικά, θά ἀνοίξω διάπλατα γιά ν’ ἀγκαλιάσω
τόν κόσμον ὅλον!
Σταυρίνα Λαμπαδάρη
