Μάνα

Ἄχ, μάνα
ἀπ’ τό στόμα σου κουβέντες ἅγιες βγαῖναν
τῆς καρδιᾶς
μ’ ἀγάπη καί νοιάξιμο, μάνα
καί δάκρυ κι ἀγῶνα τίμιο

κι ἄς μήν ἤξερες πολλά, μάνα
ἤξερες τήν ἀγάπη
πού ἐρχόταν στήν καρδιά σου
ἴσα ἀπ’ τοῦ Θεοῦ τήν ἀγκαλιά
κι ἀπό τῆς γῆς τό σπλάχνο

Μιλοῦσες, μάνα, μέ λόγια ἁπλά, παστρικά
τή γλῶσσα τῶν δέντρων, τῆς θάλασσας
καί τοῦ Ἥλιου
τά χέρια σου κάναν τήν πέτρα νά γεννοβολᾶ
κι εὐλογοῦσες μέ τό βῆμα σου τά χώματα

ἄχ, μάνα
νά ’ρχόσουν τώρα γιά μιά στιγμή
νά μᾶς μάθεις τή σοφία τῆς Γῆς
τή γλῶσσα τοῦ νεροῦ, τό γέλιο τῶν ἀγγέλων

Ἀγράμματη, σ’ εἴπαμε, μάνα
Τώρα τά παιδιά σου, Μητέρα,
σωτηρία καί συχώρεση γυρεύουνε.