Ἐφημερίδα Θεσσαλία 23 Άπριλίου 2017

Μια καινούρια μέρα αρχίζει

Σκέψεις και ιδέες βασισμένες στο ομώνυμο βιβλίο
της εκπαιδευτικού και ποιήτριας Σταυρίνας Λαμπαδάρη (Εκδόσεις Κοντύλι)

Γράφει η Σταυρίνα Λαμπαδάρη

Ζω την ζωή μου αυτήν την στιγμή, χωρίς καμιά αναβολή. Με το συναίσθημά μου ακέραιο και με όλη την σοφία με την οποία ο Ανώτερος Νους πότισε κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου. Κάθε μέρα κάνω την προσπάθειά μου ώστε να γνωρίσω και να αισθανθώ τις υπέροχες και τις αδύναμες πλευρές της ύπαρξής μου, συνειδητοποιώντας ότι αυτό ακριβώς είναι η δύναμη και η προστασία μου.

Το ανθρώπινο ον, από την ώρα που θα ανοίξει τα μάτια του στον πολιτισμένο κόσμο μας, βάλλεται και μεγαλώνει με χιλιάδες προγραμματισμούς και πρότυπα τα οποία καθορίζουν με τρόπο συχνότατα τελεσίδικο την ψυχική, πνευματική και σωματική του υγεία, την ζωή του ολόκληρη. Αναπτύσσει εντός του φόβους και ενοχές που ρυθμίζουν κάθε του βήμα, διαμορφώνει ιδέες και απόψεις που κάποιες φορές λειτουργούν σαν βαρίδια που εμποδίζουν την πνευματική του εξέλιξη, σαν παγίδες που του στερούν την δυνατότητα να διακρίνει, να δει καθαρά και να εννοήσει την αξία που έχει ως άνθρωπος.

Να εννοήσει ότι εκ γενετής φέρει ως προίκα την θεϊκή σοφία και συνεπώς διαθέτει όλες τις δυνατότητες για την πρόοδό του στον πνευματικό δρόμο.
Να εννοήσει και να ταξινομήσει τις προτεραιότητές του, ως πνευματικό ον που διαθέτει έναν τελειότατο μηχανισμό ο οποίος φιλοξενεί τα άυλα, λεπτοφυή μέρη της ύπαρξής του.
Να συνειδητοποιήσει και να πεισθεί ότι πρέπει να διαφυλάξει και να προστατέψει με κάθε τρόπο τον φυσικό του φορέα, το σώμα του, καθώς επίσης να αντιληφθεί και να σεβαστεί την άυλη υπόστασή του, την ψυχή και το πνεύμα του.

Ο άνθρωπος μέσα στους αδυσώπητους ρυθμούς της ζωής του, φαινομενικά, χάνει την δυνατότητά του να ασχοληθεί με αυτόν τον ίδιο, απομακρύνεται από τους πνευματικής φύσης στόχους του, αλέθεται κυριολεκτικά στις μυλόπετρες όχι απλώς της επιβίωσης αλλά και της επίτευξης στόχων απολύτως υλιστικών και εφήμερων, αναλίσκεται σ’ έναν αγώνα δρόμου αμφιβόλων ουσιαστικών αποτελεσμάτων. Περνάει την ζωή του με μιαν εξωστρέφεια σε διαρκή υπερδιέγερση, μέσα σε ανελέητο θόρυβο σκέψεων, αντιδράσεων, εσωτερικών διαλόγων. Η ζωή κυλά και χάνεται σαν το νερό των ποταμιών και το ανθρώπινο ον δεν έρχεται εις εαυτόν ακόμη και μέχρι το τέλος της ζωής του. Μένει αφοσιωμένο, προσκολλημένο, θα λέγαμε, στην ύλη και την αποθησαύρισή της, με κάθε τρόπο, σε κάθε πεδίο του βίου του.

Και δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι:

Νικητές στη ζωή δεν είναι αυτοί που παίρνουν καλούς βαθμούς, που πετυχαίνουν σε εξετάσεις, που έχουν μια «καλή» δουλειά,
που κερδίζουν πολλά χρήματα, που έχουν, που έχουν, που έχουν...
Νικητές στη ζωή είναι όσοι πιστεύουν στην Δύναμή τους, όσοι αγιάζουν
την προσπάθειά τους με την πίστη και την επιμονή τους, όσοι αγαπούν τον εαυτό τους, τον σέβονται και τον στηρίζουν.
Νικητές στα εύκολα και στα δύσκολα, στη χαρά και στη λύπη,
στη ζωή και στον θάνατο.