Οὐρανοῦ δῶρα

Σέ μονοπάτια ἀπάτητα

φώλιαζε τῆς σιωπῆς
τό μακρόσυρτο τραγούδι
στοῦ χρόνου τίς κρυφές σπηλιές
στῆς καρδιᾶς μας τήν ἀπαντοχή

Οἱ κινήσεις μας ἀργές
ἡ ὕπαρξη στόν προορισμό της.

Φῶς
Φῶς

Κι ἦταν σά νά 'χε ὁ Θεός κατέβει
ἀνάμεσά μας μέ τά χέρια γεμάτα ἀστέρια
γιά νά στολίσουμε τά μαλλιά μας.

Ὁ βασιλικός κι ὁ δυόσμος
ἡ ρίγανη κι ἡ ματζουράνα
στόν κῆπο μοσχοβολοῦσαν.

Ἔβρεχε.
Ἅπλωσα τό χέρι νά πιάσω μιά στάλα βροχή.
Ὅλες οἱ μυρωδιές τοῦ κόσμου
δῶρα τοῦ οὐρανοῦ στήν παλάμη μου
μαζί μ' ἕνα λουλούδι γαζίας
πού μοῦ πρόσφερες καθώς ἡ νύχτα
παρασυρμένη ἀπ΄ τή βροχή
μᾶς ἀποχαιρετοῦσε.

Τά ἐκ βαθέων διυλισθέντα, Ἐκδόσεις Ἐριφύλη
Σταυρίνα Λαμπαδάρη

ἔργο: Toni Demuro