Α-πάθεια την ονομάτιζαν οι αρχαίοι Έλληνες στωικοί
φιλόσοφοι την αταραξία του νου, τη γαλήνη της ψυχής.
Το να αφήνεσαι σε μια θάλασσα βεβαιότητας και σιγουριάς.
Να αφήνεσαι και να πηγαίνεις...
Να κάθεσαι χάμω στη γης, κάτω από τον ήλιο, και να
δουλεύεις με τα χέρια σου μέσα από τους δρόμους της
απλότητας και της εσωτερικής ησυχίας.
Ο τρελός πίθηκος, ο νους, να κάθεται σε ένα κλαδί και να
ξεκουράζεται ενώ εσύ σκεπάζεις το πρόσωπό σου με το
καπέλο και λιάζεσαι σα γάτα στον ήλιο.
Έτσι... χωρίς ερωτήματα και περιπλοκότητες.
Έτσι... γιατί δεν χρειάζεται να χτυπάς τις πόρτες των ειδικών
για να σου πουν πως η ζωή, ανέξοδα, σου προσφέρει
τα δώρα της. Πάρτα!
Άφησε, επιτέλους το σώμα να αναπαυθεί, να λυθεί, να
λευτερωθεί από τον φόβο και την ενοχή. Ζήσε τη ζωή σου με
την χαρά που σου δίνει η μη απαίτηση!
Τίποτε άλλο.
έργο:
